 |
| Het publiek danst volop mee tijdens het optreden van de Gonnagles in Frankrijk. (Foto: Debbie Voerman) |
Het twaalfkoppige folkcollectief was met veertig Nederlandse en Vlaamse fans naar Frankrijk afgereisd voor het driedaagse festival, waarop twaalf internationale balfolkmuzikanten acte de présence gaven. De Enschedeërs hebben alle drie dagen opgetreden voor in totaal zo'n vijfhonderd festivalgangers. `Op vrijdagavond mochten we de opening van het open podium verzorgen en zaterdag en zondag hebben we tot diep in de nacht gespeeld. Een aantal nummers hebben we samen gedaan met Wendy Wouters, een afgestudeerde blokfluitiste. Dat was geweldig', vertelt violist Dennis Reidsma.
De deelname van de Gonnagles aan het Franse festival was bijzonder, omdat zij naar hun weten de eerste Nederlandse band waren op Damada, dat dit jaar zijn negende editie beleefde. `Balfolk komt oorspronkelijk uit Frankrijk en je merkt dat die muziek daar nog behoorlijk leeft, want ze dansen er veel beter dan in Nederland. Onze optredens werden zeer gewaardeerd, vooral door de dansers die van vernieuwing houden. Dat is opvallend, want de Fransen zijn heel voorzichtig met tradities' weet violiste en zangeres Moes Wagenaar.
Het repertoire van de Gonnagles bestaat uit bewerkingen van bestaande folkmuziek en eigen nummers. Kenmerkend is het gebruik van akoestische instrumenten. Het publiek danst op de muziek in groepen of in paren. Het publiek in Frankrijk was lyrisch over het Enschedese collectief en deed volop mee. `De optredens waren in twee tenten en een gemeenschapsruimte in het midden van het dorpsplein. Zondagnacht was de tent waar wij speelden zo vol, dat het publiek moeilijk kon dansen, zo dicht stonden ze op elkaar. Vanaf het podium zagen we één grote massa op onze muziek bewegen', aldus accordeonist Erik de Jong.
Hoogtepunt van het festival was een afsluitend nummer geschreven door Erik, waarop iedereen in een rij danste en behalve pasjes maakte ook met de vingers knipte op de maat van de muziek. `We waren met onze derde toegift bezig en het publiek bleef maar dansen, meezingen en met de vingers knippen. Op een gegeven moment zetten we onze instrumenten neer en liepen het podium af om mee te dansen en de hele zaal, zeker 350 man, deed mee!', jubelt Dennis. `Na twintig minuten hetzelfde nummer te hebben gespeeld, besloten we naar de bar te gaan, waarna het publiek zingend en dansend de tent uitkwam. Toen moesten we nog een toegift geven', vult Moes aan.
De band heeft veel positieve reacties gehad en een stuk of veertig cd's verkocht. De verwachting is dat meer internationale optredens zullen volgen, aldus Erik. `Enkele Belgen zeiden dat ze het festival zonder ons een stuk minder leuk hadden gevonden. Ze hadden er echt verstand van en gaan voor ons lobbyen in Vlaanderen, waar balfolk op nog grotere schaal wordt georganiseerd dan in Frankrijk. We spelen nu bijna vijf jaar samen en ik had nooit gedacht dat we zo ver zouden komen als amateurband.'
