Over en sluiten

| Redactie

Gewoon voor de lol schreven drie UT-studenten zich in voor een Beauty & Brains contest. Eentje wilde eigenlijk helemaal niet meedoen. Die gaf zich abusievelijk op. Dit tot grote hilariteit van zijn studie- en verenigingsgenoten. Sta je daar ineens met foto en al op het world wide web en zit je tegen wil en dank verstrikt in de Student of the Year verkiezing. En of het nog niet genoeg was, verscheen zijn beauty-koppie ook nog eens in het UT-Nieuws. Op de voorpagina nog wel! Dat heeft-ie geweten. De good looking guy had heel wat uit te leggen aan vrienden, familie en studiemaatjes. Deze Vos had zich namelijk wijselijk stilgehouden over zijn deelname. Hij wenste dat deze nachtmerrie héél snel en vooral onopgemerkt voorbij zou gaan. Beauty is immers een jeukbegrip volgens de schoonheid zelve. Daar kun je echt niet mee aankomen bij de brallende oranjegezinde kerels van Ius Sanctus. Veel te soft.

Beauty & Brains

Wat hebben ze trouwens gelachen daar bij het moresgenootschap! Om die antwoorden, om die foto. Een van de liefst 215 commissies (`meer mores in de media') spoorde Vos zelfs aan om mee te werken aan het interview in deze krant. Publiciteit, daar houden ze wel van. De Vos is de nu held van de club. Ius Sanctus laat dat niet onopgemerkt voorbij gaan. Een lintjesaanvraag is inmiddels onderweg. En mocht dat morgen niet lukken, dan roepen ze gewoon nog een commissie in het leven. Die voor Beauty & Brains met Vos natuurlijk als voorzitter. Gewoon voor de lol.


Integratie

De campus als uniek selling point van de UT, waar studenten met verschillende culturele achtergronden samenwonen en zorgen voor een bruisend verenigingsleven. Het is een mooi beeld, maar de praktijk blijkt anders. Nederlandse studenten hokken samen aan de Campuslaan en Witbreuksweg en de buitenlandse studenten worden achter op de campus weggestopt in grauwe flats die - als ze tien verdiepingen meer zouden tellen - niet zouden misstaan in een banlieue.

Als het aan de Nederlandse student ligt, blijft dat zo, bleek vorige week uit het huisvestingsdebat in de Bastille. Het college van bestuur wil de hospiteerregeling afschaffen en twee buitenlanders per woongroep verplicht stellen, maar dat stuitte op groot verzet. De meerderheid wil zelf bepalen wie zijn nieuwe huisgenoot wordt en zit niet te wachten op iemand die de taal niet spreekt. `Laat Duitsers of Indonesiërs maar bij elkaar wonen, als ze dat willen', klonk het fel in het debat. En: `Je moet integratie niet forceren door mensen te dwingen ergens te gaan wonen'. Deze week deed de nieuwe lijsttrekker van UReka nog een extra duit in het zakje. `Het moet niet zo zijn dat je straks thuis Engels moet praten vanwege de aanwezigheid van een buitenlander die je niet eens hebt gewild', lezen we vandaag in de krant.

Daar schrokken we wel even van. Samenwonen lijkt onbereikbaar, maar als je dit hoort, is samen leven misschien al een stap te ver. Het deed ons ergens aan denken. Vreemdelingenangst. Vogelaarwijken. Integratiedebat. De campus als Nederland in het klein. Moet dat ons unieke selling point zijn?

Stay tuned

Sign up for our weekly newsletter.