Eddaoudi II
Ali Eddaoudi bijvoorbeeld. In maart 2004 heb ik hem op deze plaats nog scherp bekritiseerd. Ik noemde hem toen een driftkikker die de gewapende jihad niet durfde te veroordelen. Maar ik ben zijn publicaties blijven volgen. Wie dat ook gedaan heeft, is niet verbaasd dat deze jongeman zich heeft ontwikkeld van crimineel straatschoffie tot gewaardeerd geestelijk verzorger. Die juicht zijn benoeming tot legerimam van harte toe. Zoals iedereen die de moeite heeft genomen uitgebreid met hem kennis te maken.
Maar er zijn ook minder ontwikkelde mensen. Inboorlingen die zich laten leiden door primitieve reflexen en middeleeuwse vooroordelen. En daarvan zitten er steeds meer in de Tweede Kamer. Daar briesen zij dat het totaal van de zotte is dat het leger een imam benoemt die heeft geschreven niet achter de Uruzganmissie te staan. Deze holle vaten hebben niet in de gaten dat ze hiermee zelf al degenen binnen defensie die de benoeming van Eddaoudi weloverwogen ondersteunen incapabel verklaren. Over achter je manschappen staan gesproken.
Onze Tweede Kamer gaat niet over de benoeming van individuele ambtenaren. De actuele commotie toont aan dat dat maar goed is ook. Symptomatisch toch dat juist de partijen die altijd de mond vol hebben van de vrijheid van meningsuiting nu betogen dat iemand om zijn geuite mening tot in de eeuwigheid ongeschikt is voor een functie bij de overheid.
Ooit noemde Eddaoudi onze premier `niet zijn deurmat waardig'. Vrijdag reageerde Balkenende hierop: `Voor interieuradvies zal de regering de heer Eddaoudi niet inschakelen.' Bij onze premier is de vrijheid van meningsuiting wel in goede handen. Hij zal de tegendraadse columns van Eddaoudi straks deerlijk missen.
