VOX. Een rugbyer heeft - behalve doorzettingsvermogen en spelinzicht - boven alles een ijzersterk lichaam nodig. Kapotte vingers en knieën komen regelmatig voor. En soms gaat het dramatisch mis. Vier rugbyers vertellen over hun ervaringen in het veld. `Mijn knieën liggen constant open, net als mijn vingers. De wonden krijgen geen kans om te helen', zegt Max Mollema. `Ik heb aan de rechterkant van mijn hoofd een snee van acht centimeter gehad. Je kon mijn schedel zien, het bloed gutste eruit. Acht hechtingen en nog steeds gevoelig', aldus speler Daan Nijhoff. `Mijn beide enkels zijn overbelast', vertelt Criest van der Doelen. `Ik baal daarvan, maar ik vind deze sport het mooiste wat er is. Gewoon oplappen en weer verder gaan.'
UK. Je gezichtsspieren heb je nodig bij de verwerking van emoties. Kijk dus maar uit met het gebruik van botox in je gezicht. Kun je die spieren niet gebruiken, dan loop je langer rond met negatieve emoties, ontdekte promovenda Judith Grob. Voor haar onderzoek liet ze proefpersonen de meest verschrikkelijke dingen zien. `Soms dacht ik: Wat doe ik ze aan!' Bijvoorbeeld een filmpje met een amputatie van een lichaamsdeel. Langzaam, laagje voor laagje, snijdt een scapel door de huid.' Liever deed Grob iets vrolijks. `Maar ja, walging is zo'n duidelijke emotie.'
RESOURCE. De meeste medewerkers en studenten keren Wageningen Campus na gedane arbeid de rug toe. Toch brandt er hier en daar een schemerlamp achter de gordijnen. Een rondje langs de campusbewoners maakt duidelijk dat wonen op de campus zo z'n voordelen heeft: rust, natuurschoon en veel dieren. Nadelen zijn er ook. Bij studentenhuis Gryllus ligt geen riool, alleen een put. En die raakt elk jaar weer vol. `De laatste keer gingen we elke morgen naar de Bongerd voor onze sanitaire behoeften. De conciërge begreep het wel en zei dat we altijd bij hem mochten poepen als we dat wilden!'
AD VALVAS. Zes studenten aardwetenschappen wonen antikraak in de meest besproken buurt van Amsterdam. De Hart Nibbrigstraat. Mohammed B. groeide er op. Samir A. woonde om de hoek. Bewoonster Mirjam van Maanen vertelt: `Toen er voor de eerste keer ingebroken was en alle laptops foetsie waren, kwam de buurvrouw zelfgemaakte koekjes en thee brengen. Lief mens hoor, maar je moet onwillekeurig toch aan haar zoon denken. Er is hier een groepje jongens die studenten in de gaten houdt. Als je met een laptop onder de arm loopt hebben ze dat meteen door. De buurjongen zit regelmatig uit het raam te staren. Verveelt hij zich nou gewoon of zit-ie op de uitkijk voor zijn vriendjes?'
