Geroepen
God bestaat niet meer. Maar het geloof in het eeuwige leven hebben we behouden. Niet in het hiernamaals, maar hier op aarde. Wij zijn zo allemachtig slim, wij kunnen ziektes genezen, wij kunnen ongelukken voorkomen en wij kunnen mensen beschermen tegen het geweld gepleegd door onverlaten. Dus als er nu toch nog iemand sterft, dan heeft er per definitie iemand gefaald. Dan heeft iemand zijn plicht verzaakt. Met de dood tot gevolg. En dat is dood door schuld.
Moderne vliegtuigen hoeven niet meer neer te storten. Zeker niet bij een modern vliegveld. Moderne technologie voorkomt dat. Dus als een modern vliegtuig dan toch niet netjes op zijn wielen landt, dan moet er sprake zijn van opzet. Een suïcide piloot? Een terrorist? Vandaar dat het Openbaar Ministerie naar aanleiding van het verongelukte vliegtuig van Turkish Airlines ogenblikkelijk een strafrechterlijk onderzoek is opgestart. We kunnen niet rusten zolang er geen schuldige is terechtgesteld. De slachtoffers niet. En hun nabestaanden al helemaal niet.
Als bewoners van een verzorgingstehuis overlijden, dan zetten we een verpleegster in de cel. Als een gevangene overlijdt, dan sturen we de gevangenisdirecteur naar de rechter. Als ouders hun kind doden, dan veroordelen we de gezinsvoogd. En als vlottenbouwers verdrinken tijdens een bedrijfsuitje, dan beschuldigen we de directeur van het ingehuurde buitensportbedrijf van doodslag. Er wordt niet meer gestorven; er wordt alleen nog gedood.
De fanatiekste aanhangers van dit goddeloze geloof in het eeuwige aardse leven bevinden zich op een onverwachte plek. In onze heilige katholieke kerk. Op 18 januari 1992 riep de Here de twintigjarige Eluana Englaro tot zich. Een auto-ongeval rukte haar uit dit leven. Als artsen en familie haar na 17 jaar eindelijk loslaten, spreekt het Vaticaan van moord.
