Over en sluiten

| Redactie

Het was écht een leuk meisje. Ze droeg paarse kleding, had lang blond haar, vrolijke ogen en een lieve lach. Nee, ze was geen meisje-meisje, zoals je die vaak ziet rondlopen in de Cubicus. Maar ze was ook geen nerd. Of een halve kerel, met kortgeknipt haar en een tuinbroek. Afijn, oordeelt u zelf op pagina twee van deze krant. Daar staat een prachtige foto van Lisette, een gewoon leuk meisje dat elektrotechniek studeert. En daarin is ze aardig uniek, want meisjes bij elektrotechniek zijn heel, heel schaars. Heel gek is dat niet, het imago van EL is toch wel dat van draadjes, snoertjes, solderen, een boutje hier, een boutje daar, en puisterige jongens met grote plastic brillen op hun hoofd. Daar komt geen glamour, glitter, champagne of maandverband aan te pas.


Roze

Maar meisjes, beste voorlichtingsteams van elektrotechniek, worden tegenwoordig al vanaf een paar weken oud behandeld als prinsesjes. In roze rompertjes krijgen ze melk uit een roze flesje. In met glitters behangen prinsessenjurkje leren ze op een knalroze driewieler fietsen. En als ze in hun mierzoete prinsessenpyjama's op bed liggen, krijgen ze verhaaltjes voorgelezen over Sneeuwwitje en Assepoester.

Kortom, er komt een nieuwe generatie meisjes aan. Meisjes die gewend zijn om al dan niet verkleed als prinsesje door het leven te gaan. Om elektrotechniek aantrekkelijk te maken, adviseren wij daarom: roze soldeerboutjes, een lekker parfummetje na een tentamen, pakjes Libresse op alle toiletten van de Zilverling en last but not least, een gratis manicurebehandeling na afloop van elk practicum.

Het gaat storm lopen bij EL!

Netjes

In deze krant berichten we over het zerotolerancehuurbeleid van woningcorporatie Acasa (A) dat bij de campusbewoners (B) niet in de smaak valt.

Ding dong.

A: `Goedemiddag, mijn naam is Rein Reiniging, gestuurd door Acasa. Mag ik in het kader van Vlijt & Beleid eventjes in uw huiskamertje kijken?

B: `In het kader waarvan?'

A: `Vlijt & Beleid. Tja, zero torelance klinkt zo zwaartjes, vindt u niet? Nou, hupsake. Laat es zien. Oh jee. Tuttuttut. Ik zie het al. Theedoeken. Over de verwarming. In ruitjesmotief. Ooit gedacht aan de uitstraling van deze keukendoeken, beste jongeman?'

B: `Aan de watte?'

A: `Uitstraling. Jullie studenten slaan zó de plank mis. Zie die kast. Vóór het raam! Hemeltjelief wát een plek en zó in strijd met de code des interieur. Jullie studentengastjes moeten nog veel leren.'

B: `Huh, we studeren toch al?'

A: `Ik doel ook op de inrichting, smaak en aankleding. Dat soort stuff. Neem die spandoeken! Roze in combinatie met blauw. Wat een decoratievloek! Een uiterst kwalijke zaak, jongeman. Dat kunnen we niet tolereren.'

Zo gaat het hier dus. Een kuise geest vol properheid waait over het terrein. Huurders horen zich te gedragen als een `ordentelijke huisvader'. En zo niet, dan mogen ze verkassen. Voordat deze clean spirit nóg ingrijpender vormen aanneemt, zoals het beleid tot 1973 toen elke vorm van lichamelijk contact tussen jongens en meisjes nog verboden was, roepen wij u op: heren Calslaan, sleur dat ene lekkere ding mee naar je honk en dames Calslaan, laat u niet onbetuigd en pak die hunk in je kamer.

Nu kan én mag het nog!

Stay tuned

Sign up for our weekly newsletter.