Over en sluiten

| Redactie

Het duurde even, maar eindelijk komen de nieuwe raadsleden van de universiteitraadsvergadering op gang. Ze hadden gewoon een dik half jaar nodig om zich te oriënteren. Waar heeft de UT-gemeenschap behoefte aan? Wat broeit onderhuids? Waar zitten de knelpunten? Dat de prioriteiten van UT'ers in ieder geval niet bij zo'n suffig document als Route '14 liggen, werd snel duidelijk. Dat was meer iets voor de bobo's onder ons. Ook het Vastgoedplan kon menigeen niet boeien. Wie kan immers nog bijhouden wat waar de grond uit wordt gestampt? Een nieuwe rector? Best geinig, maar daar heb je als doorsnee UT'er weinig invloed op. En ach, het lijkt een aardige man, maar tijdens zijn eerste officiële universiteitraadsvergadering liet-ie zich meteen maar niet zien. Bindend studieadvies? Ja pfff, daar moeten de studenten zich maar mee bezighouden hoor. Veiligheid op de campus? Zo donker is het nou toch ook weer niet? Een overschot op de begroting? Nou, da's toch alleen maar mooi?

Friet

Dus ja. Gut. Waar moet je het dan nog over hebben? Waar maak je je in deze roerige tijden van economische teloorgang en angst voor massaontslagen hard voor? Juist! Voor de komst van een friettent op de campus. Of een viskraam desnoods. En natuurlijk voor betere koffie. De U-raadsleden die met deze smaakmakende opties kwamen, wisten zowaar een glimlach op de mond van het college van bestuur te toveren. Je zag de collegeleden in gedachten al genieten van een vette zak met friet, voorzien van een dikke kwak mayonaise. Een klein kloddertje in de mondhoeken.

Die friettent gaat er komen, wat ik u zeg.

Actie

Het protest was er. Nou ja, protest, protest? Eerder `een poging tot'. Aanleiding voor het goed bedoelde verzet: de beoogde nieuwbouw van hotel Drienerburght en het stuk bos dat er voor moet wijken. Dat laatste schoot bij promovendus Bob Peeters regelrecht in het verkeerde keelgat. Dus bouwde boze Bob in zijn vrije weekend eigenhandig drie keurige actieborden. Hij zaagde, hamerde en spijkerde. Bedacht verontrustende kreten als `vaarwel campus groen' en `geld belangrijker dan groen'. Voerde halsbrekende toeren uit om de beschilderde panelen in het bedreigde bos te knopen. Hart voor de zaak, noemen we dat. Maandagmorgen hingen ze er. Drie stukken beschilderd hout. Hoog in de bomen. De protestactie duurde slechts luttele minuten. Het Facilitair Bedrijf was er als de kippen bij. Nog voor de campus ontwaakte, waren de borden geruimd en was de mond gesnoerd. Bob was onthutst. Die had wel zin in een fikse discussie. Rekende in elk geval op een beetje respect voor zijn vorm van vrije meningsuiting.

Niet dus. Daarom roept Bob elke flora- en faunaminnende UT-er op zich te organiseren in een actiecomité. Kappen met kappen of zoiets. Met dierenliefhebster en UT-docente Nicole Torka als voorzitter natuurlijk. En wij rekenen op acties als `voor elke steen een boom'. Of ruilverkaveling in z'n puurste vorm: het bos eruit en herbeplanten op de oude hotellocatie. Misschien kan elke medewerker een boom adopteren? Een actiecomité, helemaal zo gek nog niet. Kunnen ze meteen die beoogde friettent (geopperd door u-raadslid) onder de loep nemen en checken of die patatjes wel plantaardig en biologisch verantwoord gebruind worden.

Stay tuned

Sign up for our weekly newsletter.