 |
| Peter Kiekebos: ‘Ik hoor bij het meubilair van deze universiteit.’ Foto: Arjan Reef |
Wat betekent de UT voor jou?
`De onderwijsinstelling is een groot deel van mijn leven. De universiteit noem ik ook mijn UT en het is ook mijn bibliotheek. Zo voel ik dat. Ik sta het ook niet toe dat iemand de UT aanvalt. Dan kom ik op voor mijn UT en mijn afdeling. Natuurlijk zie ik ook wel dat er soms dingen fout gaan, maar dat hoeft de buitenwacht niet te weten.'
Hoe reageert het thuisfront op deze diepgewortelde liefde?
`Begripvol. Ik heb met mijn echtgenote besproken dat ik doorwerk zolang het leuk is en dat het zeker geen excuus is om het huis te ontvluchten. Ik doe nu elk jaar aan zelfreflectie. Bevalt het me nog? Zo ja, dan ga ik gewoon door. Anders stop ik. Dat is wel een luxe positie hoor.'
Wat is jouw geheim om het 45 jaarvol te houden bij dezelfde werkgever?
`Ik heb eigenlijk het gevoel dat ik wel acht verschillende banen heb gehad, weliswaar bij dezelfde werkgever, maar het werd hier nooit saai. Als zestienjarige kwam ik bij de reproductie terecht, de interne dienst. Samen hielden we de boel draaiende. Als het 's ochtends koud was, deden we de kachel aan, we brachten de post rond, verzorgden de koffie en lunch en hielden het magazijn op orde.'
Hoe was dat als jongen van zestien?
`Een echte belevenis. Je ziet de gebouwen etage voor etage uit de grond stampen en de campus langzaamaan ontstaan. Ik had een vrije rol. De werkzaamheden waren niet zo officieel vastgelegd. Je deed van alles en ik hielp overal mee. Mijn eerste grote klus was het opbouwen van de bibliotheek in hartje centrum. Samen met Henk Mekkelholt schroefde ik de boekenrekken in elkaar. Met de oplevering van het BB-gebouw, nu de Spiegel, verhuisden we de bibliotheek naar de campus. Ook ik verhuisde mee naar de bieb.'
Dat was zeker niet de laatste bibliotheekverhuizing?
`Klopt, naderhand volgden er meer. Zo brachten we de boeken van de `Hallen' naar de faculteitsbibliotheken in de nieuwe gebouwen zoals de Horst en Hogekamp. Dat logistieke werk ligt me wel. De laatste boekenverhuizing was van de Vrijhof naar de Langezijds en - na de renovatie - weer terug.'
Wat vind jij - zo terugkijkend - de meest ingrijpende verandering binnen de UT?
`De digitalisering. We legden een kaartensysteem aan voor de boekencatalogus en maakten uiteindelijk zelf, begin jaren negentig, achter de computer die kaarten. Dat is ook mijn huidige functie: titelbeschrijver. Ook de taken zelf veranderden voortdurend waardoor het werk interessant bleef. We gingen van papier over naar de pc. En nu zijn we bezig met het ordenen van het historisch archief van de UT. Weer wat nieuws.'
Hoe zouden jouw collega's Peter Kiekebos omschrijven?
`Als iemand die altijd een antwoord klaar heeft en zeker behoort tot het UT-meubilair. Ze zien me als een persoon die heel veel over de universiteit weet, een soort wandelende encyclopedie. Tja, ik ben nu eenmaal een honkvast persoon. Ik woon ook al 28 jaar in hetzelfde huis. Dat past gewoon bij me.'
Hoe ontspan jij je?
`Ik volleybal en ik lees veel. Vooral over de Tweede Wereldoorlog. Uit pure interesse wil ik weten wat de mensen in die tijd dachten, wat ze wisten en hoe die oorlog kon gebeuren.
Geschiedenis vind ik sowieso interessant, maar een goede detective is ook nooit weg.'
Elektrokar
 |
| Kiekebos: `Deze foto is gemaakt tijdens de aanschaf van dit elektronische karretje in 1977. Daarmee bracht ik de boeken rond. We zijn begonnen met een bakfiets en later kwam deze elektrokar. Het voertuig was de verbinding tussen de centrale bibliotheek en de facultaire bibliotheken. Het is de beste pr die de bibliotheek ooit heeft gehad. Iedereen kende dat ding. Ook het magazijn en de linnenkamer hadden er eentje tot hun beschikking. In de jaren negentig werd al het vervoer op de campus gecentraliseerd en verdwenen de wagentjes.' Foto: UT-archief. |
