Icesave
Op natuurijs hebben ze nooit gereden. Met de wetten die daar gelden zijn ze niet bekend. Wat zij een scheur noemen, is niet meer dan een kras waar je schaats vervelend in kan gaan sporen. Geen groef waar je ijzer volledig in verdwijnt. Ze hebben ook geen idee hoe een klapschaats in zo'n geval reageert. Door het ijs gaan kennen ze alleen in de betekenis “veel langzamer schaatsen dan van je was verwacht”. Water bevindt zich uitsluitend op hun ijs. Als de Zamboni kuren heeft. Onder hun ijs ligt asfalt. Daar zak je met geen tientonner doorheen.
Even voor leken: als wij natuurijsschaatsers ons op het jonge ijs begeven, rijden we veilig op grote afstand van elkaar. Om het ijs niet te zwaar te belasten. En om er niet met z'n allen tegelijk door te gaan. Komen we op dunner ijs - dat horen we aan zijn gezang, de hogere toon - dan houden we de vaart erin. Op golvend ijs kun je veilig doorrijden. Maar zeker niet stilstaan.
De kunstijsdwazen haasten zich als door magneten aangezogen bij elkaar in de slag. In hun identieke pakken wanen ze zich zo heersers over het ijs. Maar Koning Winter denkt daar anders over. Onder de brug ligt nog geen ijs. Op het dunne ijs daar vlak voor komt de kunstijspolonaise massaal tot stilstand. Daar zijn wij natuurijsschaatsers vervolgens dus ook niet meer veilig.
Gelukkig blijft er altijd genoeg goed ijs voor ons over. Die beperkte kunstijsdwazen concentreren zich ook op natuurijs op korte rondes waar ze alleen linksaf hoeven te slaan. De meanderende trajecten zijn ons winters paradijs.
De link met de kredietcrisis? Jonge handelaren die nog nooit een heuse crisis hadden meegemaakt, werkend voor grote namen, waagden zich met teveel tegelijk op een terrein waarop hun normenset niet was afgestemd. Massaal gingen ze voor de brug door het ijs.
