 |
| ' Ach, het heeft toch wel iets als je samen, ver weg van je geboorteland, met elkaar optrekt.’ Foto Gijs van Ouwerkerk |
Naam: Mingliang Jin
Leeftijd: 31
Nationaliteit: Chinese
Sport: badminton
Club: Drienerlose Badmintonvereniging DIOK
Functie: medewerker bij de Lab-on-a-Chip group
Als Mingliang Jin in China was blijven wonen en niet was gaan studeren in Zuid-Korea, België en Nederland, dan was hij nu voetballer of basketballer. ‘Zeker weten’, zegt hij. Want in zijn thuisland – Mingliang Jin woonde in het noordoosten van China, ongeveer 400 kilometer van Peking – sloeg hij wel eens een shuttle, maar nooit in competitieverband. Nu wel, waarom?
Badminton mag voor China dan gelijk staan aan voetbal voor Nederland, Mingliang Jin kon er in zijn kinderjaren niet warm voor lopen. Nooit eigenlijk. Nu, jaren later, is hij aanvoerder van DIOK 15, beter bekend als Team China, en stuwt hij zijn team op naar goede resultaten.
Zijn liefde voor het ‘westerse badminton’ ontstond in 2003 toen hij als uitwisselingsstudent in België kwam studeren. Op dat moment ging er een wereld voor hem open. Want anders dan China speelde men daar badminton in een hal en in een georganiseerd verband. ‘Met competities waarin spelers van gelijkwaardig niveau het tegen elkaar opnemen. Met clubs en besturen. Gewoon goed voor elkaar en georganiseerd. Voor mij iets onwezenlijks.’
Hij keek zijn ogen uit: ‘Badmintonnen in een hal is er in China niet bij. Daar is ook geen geld voor.’ In de streek waar Jin opgroeide kon er alleen buiten op straat gespeeld worden, maar door de wind vloog de shuttle vaak alle kanten op. Daar had hij al snel zijn buik vol van. Mingliang Jin: ‘In China speel je badminton buiten en tref je toppers en zwakkere tegenstanders. Daar is geen competitie, zoals hier, met gelijkwaardige spelers. Doe mij dit maar.”
De Chinese UT-medewerker kwam in de late herfst van 2007 naar Enschede en studeerde tussen België en Nederland door, ook nog een paar jaar in Zuid-Korea. ‘Ik kende de oosterse en westerse mentaliteit en in Zuid-Korea kon ik een combinatie van beide vinden. Die mentaliteit wilde ik ook leren kennen.’
In Enschede wil hij zijn master afronden. Concrete plannen voor daarna zijn er nog niet. Hij leeft bij de dag en geniet van de momenten dat hij samen met zijn vijf andere Chinese vrienden – de meesten zijn iets jonger dan hij - in Team China de eer van DIOK kan verdedigen. ‘Onze ambitie met Team China? We willen graag met veren shuttles spelen. Nu spelen we nog met shuttles van nylon en daar willen we van af. Maar dan moet het niveau nog wel iets omhoog.’ Mingliang Jin zou qua niveau best een paar competities hoger kunnen spelen, maar dan zou hij zijn collega’s van het vijftiende in de steek laten. Daar is hij de man niet naar. ‘Ach’, zegt hij, ‘het heeft wel iets als je samen ver weg van je geboorteland met elkaar optrekt. En het is mooi om het niveau van deze ploeg iets op te krikken. Daar wil ik me wel voor inzetten.’
