 |
| Dansende promovendi, van links af: Hasan Sozer, Erhan Bat, Ozlem Incel en Aysegul Erman |
Turkse dansen verhalen over het leven van alledag. Het agrarische bestaan in het zuidoosten van het land inspireerde bijvoorbeeld tot de dans Adiyamen, vernoemd naar de gelijknamige regio. Tijdens het Let's GO Festival afgelopen juni op de campus danste Sozer deze ritmische uitvoering met zijn Turkse collega-promovendi. `We droegen traditionele kostuums die we mochten lenen van de Stichting Kleurrijke Dans. De mannen gebruikten voorwerpen zoals sikkels om het maïs te maaien. De dames hadden manden vol zaad bij zich dat ze symbolisch uitzaaiden over het land,' vertelt Sozer. `Daarna werd er gebeden voor regen en een goede oogst.'
Het is een van de dansen die de jonge promovendus leerde tijdens de wekelijkse workshop. `Door te dansen kan ik de UT-gemeenschap iets laten zien over mijn land en cultuur.
Internationalisering begint niet alleen bij lokale studenten, maar ook bij de buitenlandse studenten. Een doel van de Turkse studentenvereniging TUSAT, die we twee jaar geleden oprichtten, is het organiseren van activiteiten om de Turkse cultuur uit te dragen en onze collega's en vrienden kennis te laten maken met die inheemse gebruiken en rituelen.'
Zoals Turkse dans. `Elke uitvoering kent zijn eigen moeilijkheid. Uit het noorden van Turkije komt de Horon, een heel actieve dansvorm waarbij je altijd beweegt en met je lichaam schudt. De muziek is snel en de dans heeft een hoog ritme. Je moet wel een goede conditie hebben om het vol te houden! In het westen van Turkije danst men in een traag ritme de Zeybek, een beroemde dans, bedacht door bergbewoners die opkwamen voor de armen. De Robin Hood's van Turkije, zeg maar. De snelheid van deze dans is misschien makkelijker, maar de gezichtsuitdrukking is weer moeilijker. Die moet stoer en cool zijn. Je beweegt met de armen wijd open, de borst vooruit, kin omhoog. Bergbewoners zijn niet bang, ze zijn trots. Het is een hele kunst om die emotie na te bootsen.'
Gedurende de vier jaar dat Sozer werkte aan zijn promotie bij computer science (faculteit EWI), is er volgens hem wel wat veranderd op het gebied van internationalisering. `Er is veel meer discussie ontstaan en dat betekent dat problemen erkend worden. Vier jaar geleden waren de masters nog lang niet allemaal in het Engels. Daar heeft de UT een slag gemaakt. Maar zoals gezegd, ook wij, de buitenlandse studenten hebben hierin een verantwoordelijkheid. Alleen klagen heeft geen zin. Het is onze taak ook bruikbare input te leveren voor verbeteringen.'
