 |
| Jorrit de Boer. Foto: Gijs van Ouwerkerk |
Je hebt nog drie jaar, dan moet je proefschrift echt af zijn. Voel je de deadline al naderen?
`Ik vind die druk wel lekker. Anders kun je bezig blijven en je onderzoek steeds uitbreiden. Nu heb je geen keuze, het moet af. Ik wil dat er over twee jaar al wat ligt. Dan hoef ik daarna alleen nog maar het schaafwerk te doen en de boel te herschrijven. Waarschijnlijk gaat dat niet lukken, maar ik heb dan in ieder geval nog wat speling.'
Hoe breng je vijftig jaar UT-geschiedenis in kaart?
`Vooral veel boeken lezen over de geschiedenis van de UT. Er is daarover al meer verschenen dan ik had verwacht. Aan de hand daarvan ga je mensen interviewen zoals hoogleraren en de vroegere campusdecaan Schuijer. Terwijl je bezig bent, wordt het lijstje met mensen met wie je wilt spreken alleen maar langer. Alle informatie die ik zo verzamel, gaat in een grote multomap. Uiteindelijk probeer ik dat allemaal in een groter verhaal te passen. Mijn proefschrift volgt vijf hoofdlijnen: bestuur en beheer, de campus, onderwijs en onderzoek, de materiële geschiedenis en de architectuur, en de verhouding tussen UT en maatschappij.'
Welke periode vind je het meest interessant?
`De tweede helft van de jaren zestig. De eerste rector had een campusfilosofie op papier gezet in een poging de ideale hogeschool te creëren. Het ideaalbeeld was dat studenten en profs gezamenlijk wetenschap zouden bedrijven. Die generatie bestuurders dacht echt dat ze het goed geregeld hadden. Maar toen kwamen eind jaren zestig de studenten in opstand. Die waren juist helemaal niet tevreden en ze eisten meer inspraak. Bij de founding fathers van de THT ging dat er echt niet in.'
Hoe kritisch mag je proefschrift zijn?
`Zo kritisch als ik zelf wil. Maar kritiek moet je uiteraard wel kunnen onderbouwen. Hoewel ik nog niet weet hoe het jubileumboek zich tot mijn proefschrift gaat verhouden, krijgt dat natuurlijk wel een wat feestelijker karakter. Het zal vooral een boek worden met veel foto's van hoe de universiteit en de campus er vroeger uit zagen en waarvan sommige mensen zouden willen dat het nu nog steeds zo was.'
