De bestuurlijke elite van de UT straalt uit dat ze goed bezig is, maar goed beschouwd rechtvaardigt hun presteren hun hoge salarisniveau niet. Een paar kritiekpunten.
Richtlijnen voor OER en faculteitsreglement. Het Onderwijs en Examen Reglement (OER) van opleidingen en de interne organisatie van de faculteit zijn een zaak van de faculteit en vallen dus onder het instemmingsrecht van de faculteitsraad. Het college kan een richtlijn uitvaardigen als dat voor de coördinatie en organisatie van de UT noodzakelijk is. Op een richtlijn rust geen advies- of instemmingsrecht. Dat `instrument' heeft het college nu ontdekt: met de decanen is overeengekomen wat zij bijvoorbeeld in alle OER's willen hebben: nakijk- en inzagetermijnen van tentamens, verplichte tweede correctie, verplicht opstellen van studieplannen, etc. Het college legt die afspraken gedetailleerd vast in een richtlijn. De decaan zegt tegen de faculteitsraad dat hij daaraan gehouden is. Zo wordt nieuw beleid vastgelegd en de medezeggenschap `handig' buiten spel gezet. Misschien is er zelfs een geschil noodzakelijk om deze bestuurlijke arrogantie een halt toe te roepen.
Route '14. Dit strategisch pamflet is meer een marketingnotitie, met zo veel mogelijk anglicismen. Geen analyse van sterkten en zwakten en geen valide oplossingsrichting voor UT-problemen.
Onderzoeksbeleid. Al vier jaar is het college bezig om met de decanen en WD'en een oplossing te vinden voor het doorgeslagen bekostigingsmodel. Het college vergrootte de macht van WD'en. Die moeten samen met de decanen een volumebeleid voor onderzoekprojecten opstellen en middelen meer strategisch inzetten. In drie overgangsjaren is niets daarvan gerealiseerd: geen duidelijkheid en continuïteit voor leerstoelen, maar doormodderen in nog een tussenjaar (2009). Erger nog, de aloude onderzoekpremies en het verfoeilijke business unit model worden gewoon voortgezet. Daarmee hebben decanen en WD'en het failliet van de matrixorganisatie aangetoond. Zij hebben verschillende belangen en vechten hun onenigheid uit in achterkamertjes. Het werkt verlammend op het primaire proces en vormt een belemmering voor evenwichtig personeelsbeleid. Route '14 bestendigt dit beleid.
Onderwijsbeleid. Na jaren van bezuiniging kiest men nu voor onderwijsintensivering, meer studentbegeleiding en onderwijs-op-maat. Maar wie dat betaalt, staat er niet bij. Of moet het personeel gewoon harder werken? Het college kiest wel voor een structuurverandering door meerdere schools te willen inrichten en licht de masteropleidingen bestuurlijk dus uit de faculteit. Fout! Opleidingen horen in een faculteit. Een docentenkorps is gezamenlijk verantwoordelijk voor de opleiding en waakt over de inhoud van een bachelor- en aansluitende masteropleiding. Of willen we geen goede ingenieurs en doctorandussen meer opleiden? Route '14 is een éénrichtingsweg naar het Angelsaksische model (wat is daarmee ook al weer mis?). Zonder het te zeggen wil het college alsnog het weggehoonde `schools and institutes' model.
Personeelsbeleid. In de toekomstvisie van het college zijn alle promovendi studenten en alle vaste medewerkers hoogleraar. De rest is via een Tenure Track op weg naar het hoogleraarschap. Een universiteit met louter dit soort mensen is misschien een bestuurlijke natte droom, maar voor de continuïteit van de UT en de kwaliteit van het onderwijs wordt dat een nachtmerrie. Nederlands talent laat zich (terecht) niet afschepen met een promotiebeurs, met een eeuwigdurende, tijdelijke aanstelling of met prestatie-eisen die een normaal privé leven onmogelijk maken. Moeten we dan een wetenschappelijk handelshuis in exotische nationaliteiten worden? Het doel van de UT moet zijn de Nederlandse kenniseconomie te versterken en internationalisering is daarbij een middel, en niet andersom.
