 |
| Werkbezoeken zijn vooral interessant voor aio's, aldus Huskens. Op de foto een beeld van de universiteitsstad Durham. Foto: UT-Nieuws. |
De leerstoelhouder moleculaire nanofabricage had vorige week geen tijd om een toelichting te geven op het debat van die donderdagmiddag 6 november. De vakgroep supramoleculaire chemie en technologie waar Huskens leerstoel onder valt, bracht een weekje door in Schotland. `Dat doen we eens in de anderhalf jaar. Een traditie. Met veertig collega's reisden we maandag af naar Edinburgh om daar een dag later een van onze partners, gespecialiseerd in moleculaire verbindingen, te bezoeken.' Woensdag vertrok de groep naar Durham, een universiteitsstad net onder New Castle. `De volgende dag gingen we langs de groep van David Parker, toegespitst op de medische diagnostiek.' Volgens Huskens zijn de werkbezoeken vooral interessant voor aio's. `Zij leren het wetenschappelijke spel te zien en ze houden zelf lezingen. De twee bezochte leerstoelen zijn klein. Promovendi kwamen gemakkelijk met elkaar in contact zodat ze ervaringen konden uitwisselen over het doen van wetenschappelijk onderzoek.'
De universiteitsbezoeken werden afgewisseld met een spooky tour door de Schotse hoofdstad, een bezoek aan Edinburgh Castle en een uitje naar een whisky distilleerderij. `Dat hoort er ook bij,' lacht Huskens die de week ervoor aanwezig was bij de lustrumviering van de KNCV in Utrecht. Vorig jaar ontving hij de Gouden Medaille van deze vereniging, bestemd voor de meest veelbelovende jonge chemicus. Daarom mocht hij dit jaar de plenaire lezing houden. `Dat is eenmaal de traditie,' verklaart Huskens het tijdsverschil.
Na zijn lezing over het gecontroleerd hechten van biomoleculen aan oppervlakken en het maken van 3D-nanomaterialen, volgde een debat in Lagerhuis-setting over de toekomst van de chemie. `De industrie roept dat er een tekort aan chemici is op de arbeidsmarkt. Maar dat is met name aan de MBO-kant. Op WO-niveau zit de schaarste `em vooral in de keuzebeperktheid voor werkgevers in het vinden van nieuwe mensen.' De arbeidsmarkt is voor chemici bovendien internationaal. `Kijk maar naar de aio's die ik begeleid. Van de tien promovendi is er één Nederlander. Een groot deel van buitenlandse aio's probeert hier ook een baan te vinden. Het hoeft niet altijd zo te zijn dat ze weer teruggaan naar hun eigen land. Andersom gebeurt trouwens ook. Er zijn genoeg Nederlanders die in het buitenland promoveren. Sommigen komen terug; anderen blijven. De arbeidsmarkt voor chemici is een open internationaal speelveld. Daar moeten we niet zo krampachtig over doen.'
