Hangen in de bocht

| Redactie

Er bestaan meer mountainbikes met zijspan, maar het `bakbeest' waarmee Ton Bor en Laurent Warnet eens in de week erop uittrekken is het enige exemplaar waar de bakkenist mee kan trappen. Dat moet ook wel, want de zogenaamde TX-sidecar weegt vijftig kilo. De twee collega's van de leerstoel productietechniek (faculteit CTW) halen er snelheden mee van 25 kilometer per uur. `Als we thuis komen, moet eerst de spuit op onze kleren.'

Bij de foto: Ton Bor (rechts) en bakkenist Laurent Warnet op de TX-sidecar. Foto: Gijs van Ouwerkerk.
Bij de foto: Ton Bor (rechts) en bakkenist Laurent Warnet op de TX-sidecar. Foto: Gijs van Ouwerkerk.

Stuurman Ton Bor en bakkenist Laurent Warnet trappen een licht verzetje en hangen ver buiten hun TX-sidecar om een scherpe bocht te nemen. Ze zetten aan en dan houden ze plots stil. Op weg naar het crossparcours op de campus breekt voor het eerst in anderhalf jaar een van de kettingen. Geen nood, want Ton heeft op zijn werkkamer nog wel een schakeltje liggen. Vijf minuten later draaien de twee collega's al weer hangend en met hoge snelheid de Achterhorst op.

`Mijn vader was gek op zijspancross', vertelt Ton over de geschiedenis van de grotendeels door hem ontwikkelde TX-sidecar. Op zijn laptop laat hij foto's zien uit de oude doos. `Het begon met een step als zijspan en later maakte mijn vader een bmx-fietsje met zijspan. Daar crosste ik met mijn neefje op. Toen ik wat ouder werd, kwam de mountainbike op. Daar moest natuurlijk ook een zijspan aan.'

Dat bleek echter niet zo simpel. In 1994 bouwde Ton het eerste prototype van twee damesfietsen, inclusief een vrijloop zodat stuurman en bakkenist allebei door kunnen trappen. `Deze fiets woog echter 56 kilo, had geen vering en de remmen waren niet goed genoeg. Daarom wilde ik een geveerde aluminiumfiets bouwen met een streefgewicht van dertig kilo. Op de computer heb ik alles doorgerekend en ontworpen.' Ton kreeg bij het bouwen hulp van Laurent, maar ook studenten en medewerkers uit de werkplaats van de vakgroep droegen hun steentje bij.

Uiteindelijk werd in januari 2007 het laatste laswerk verricht. Na tien jaar ontwerpen, doorrekenen en bouwen in de avonduren was de TX-sidecar klaar. Alleen, het gevaarte woog nog steeds vijftig kilo. Ton: `Met betere aluminiumlegeringen is dertig kilo haalbaar, maar dat ga ik niet zelf meer maken. Dit heeft tien jaar geduurd, nog een fiets bouwen kost teveel tijd en geld.'

De eerste echte trip van ruim dertig kilometer maakten Ton en Laurent in de zomer van 2007. `Eerst hebben we nog tot diep in de nacht alles afgesteld. Daarna reed hij echt super. Zolang je rechtuit gaat, is het net een gewone fiets, maar in de bochten kun je niet echt schuin hangen. Je moet dus zelf je lichaamsgewicht verplaatsen. Als we naar rechts willen, hangt Laurent helemaal naar buiten, gaan we naar links, dan steunt hij over het achterwiel. In feite stuur ik, maar Laurent bepaalt door zijn gewicht te verplaatsen of we er komen. En als we echt snelheid hebben en de bocht is scherp, moet ik zelf ook naast de fiets hangen.'

De mountainbike met zijspan is nog niet helemaal af. Er moeten nog wat kleine dingetjes verbeterd worden en misschien krijgt het bakbeest nog een kleurtje. Maar echt haast heeft dat niet. `Hij heeft tien jaar in de koker gezeten. Nu moeten we er vooral van genieten en er veel op rijden', aldus Laurent.

`Het is vooral een uitdaging om zo mooi mogelijk te rijden en dezelfde smalle paadjes en heuvels te nemen als een gewone mountainbike', vervolgt de bakkenist. `Hij rijdt twintig procent langzamer, maar we bereiken toch wel snelheden van 25 kilometer per uur. En het mooie is, dat halen we ook in de bocht. Met een gewone fiets ga je dan onderuit, maar doordat wij hangen in de bocht, glijden we er als het ware doorheen.'

Vaak rijden de twee collega's in het weekend een tochtje van anderhalf tot twee uur. `In de bossen bij Rijssen, op een geheim plekje', vertelt Ton. `Dat willen we zo houden, anders komt iedereen daar fietsen. Mountainbikers kijken gek genoeg niet veel naar ons om, maar van andere mensen krijgen we veel reacties.' Laurent: `Ton legt graag uit hoe alles werkt, dus soms bestaat een tocht meer uit blabla dan uit fietsen.'

Maar als ze echt twee uur op de fiets hebben gezeten, zijn ze bekaf. Laurent: `Het is superfysiek, het hele lichaam doet mee. Om maximaal plezier te hebben, moet je echt topfit zijn. We nemen ook niet de lichtste paden, want we willen niet alleen maar de toerist uithangen.' Na een tocht komen ze haast onherkenbaar thuis. Ton: `We zijn dan helemaal zwart van de modder. Dan moet eerst de spuit op de kleren. En de fiets natuurlijk.'

Stay tuned

Sign up for our weekly newsletter.