(Tip: lees eerst het interview met Ed Brinksma op pagina 7 en daarna deze over & sluiten).
Het is al laat, heel laat. En voor een paar nachtelijke uren is de campus weer even het terrein van de ganzen, wilde katten, een verdwaalde dronken student en de bewakingsdienst. Alleen in de Bestuursvleugel brandt nog licht. In dat ene kamertje, helemaal aan het einde van de gang, zijn twee mannen, één met baard en één zonder, geanimeerd met elkaar in gesprek. De man zonder baard volgt de man met baard op. Maar niet zomaar! Tot in de puntjes worden details over de overname doorgezaagd. Over lange werkdagen, nog langere vergaderingen, netwerkborrels, ontmoetingen met bobo's, vervelende collega's, zeurende studenten, handjes schudden, knappe onderzoekers, drammerige journalisten, de chauffeur van de dienstauto, het niet onaardige salaris, de toga en de beste gerechten van de Faculty Club. Voor vanavond heeft de man met baard een laatste praktijkles, een soort van finale, voor de man zonder baard georganiseerd. Als hij hiervoor slaagt, is de deal rond.
H (met baard): `Ik leg je het nog één keer uit.'
E (zonder baard): `Ik moet het dus heel strak houden?'
H: `Inderdaad, voel die spanning!'
E: `Pff, ik krijg er zweethanden van.'
H: `Dat verdwijnt wel als je de routine te pakken hebt.'
E: `Nou oké dan, daar gaat-ie.'
H: `Ja, ja, jaaaaaa! Prachtig gedaan. Niet één rafeltje!'
E: `Yes! Ik mag nu dus..?'
H: `Mijn zegen heb je, Ed. Je kunt lintjes knippen als de beste!'
Burgerwacht
Een opmerkelijk bericht kwam deze week uit Delft. De plaatselijke studentenverenigingen zien daar hun kroost als de ideale getuigen wanneer er in het holst van de nacht een misdaad wordt gepleegd. Studenten hebben nu toch eenmaal de gewoonte om 's nachts - wanneer de hele stad in diepe slaap is - door de stad te struinen. Kunnen ze gelijk even een oogje in het zeil houden, vindt het Delftse Studenten Corps.
Wat zullen ze heerlijk tukken, daar in de Zuid-Hollandse universiteitsstad. Diep onder de wol, rustend op één oor. Geen enkel geritsel of gekraak dat de gemoederen ook maar enige angst inboezemt. Simpelweg omdat een stel universitaire fatsoensrakkers dapper waakt over de dromende inwoners. Nobel streven! En een geruststellende gedachte dat de braveriken zelf ook nóóit iets bij de hakken hebben gehad. Kijk, dat ze zich in het holst van de nacht op straat begeven, is louter toeval. Dat is echt niet omdat ze van kroegje naar kroegje sjouwen. En ook niet vanwege een langdurige pokeravond of dat ze brallend uit de discotheek rollen. Een aritmische levensstijl hoort nu eenmaal bij een studentikoos bestaan. Hadden we op de campus maar van die koene stadsridders. Zucht.
Misschien is het toch het proberen waard tijdens de vrijwilligersweek van de Student Union, volgende week? Sla je meteen drie (!) vliegen in één klap. Een gezellig avondje stappen, burgerwachtje spelen én je vrijwilligerstaak zit erop. Maar ja, grote kans dat hier een oogje in het zeil houden al gauw verandert in een oogje dichtknijpen. Op de UT zitten niet van die lieverdjes. Hier wordt nog gewoon ouderwets gebrast.
