Het volk
De dictator is het volk. Om dat te onderstrepen schrijft hij regelmatig algemene verkiezingen uit, die hij verwacht met tenminste negenennegentig procent van de stemmen te winnen. Wie niet op hem stemt verraadt het volk. Evenzo is de dictator pleitbezorger van vrijheid van meningsuiting en van persvrijheid. Maar wie iets zegt of schrijft dat hem onwelgevallig is, is staatsvijandig. Die hoeft niet langer op bescherming van de overheid te rekenen.
Zo vanzelfsprekend als de steun van het volk is voor de dictator, zo argwanend staat hij tegenover zijn politieke omgeving. De dictator onderwerpt zich daarom niet aan interne partijdemocratie. Hij omgeeft zich met ja-knikkers. Wie kritiek heeft, wordt ogenblikkelijk uit de partij gezet. De dictator hoeft niet te luisteren naar zijn omgeving. Zijn vertrouwelingen luisteren naar hem. Want alleen door zijn mond spreekt het volk.
Tijdelijk tanende populariteit wordt door de dictator steevast beantwoord met populistische maatregelen. Altijd gericht tegen een minderheid, bij voorkeur tegen buitenlanders. Dat dit leidt tot een internationaal isolement, met desastreuze gevolgen voor de binnenlandse economie, neemt hij daarbij op de koop toe. Hij zal er het duivelse buitenland dankbaar de schuld van geven.
Ja, de dictator weet het zeker. Het volk draagt hem op handen. Daarom begeeft hij zich zo graag onder het volk. Om zich te laten bejubelen. Maar gek genoeg alleen omringd door een leger lijfwachten. In een bepantserde auto met kogelwerend glas. Want de dictator weet dat het volk denkt, zoals hij zelf denkt: Ik word bedreigd, dus ik besta. Zonder lijfwachten rest de dictator niets anders dan zich terug te trekken binnen de veilige muren van het parlement. Net als al die andere mislukte politici.
