Levensverbetering

04 / 06 / 2008 | Redactie

`Informal settlements' worden ze politiek correct genoemd. De talloze sloppenwijken die prijken langs de N2-snelweg van Cape Town Airport naar de binnenstad. Vandaag bezochten we een project met als doel de algemene leefomstandigheden van de bewoners van deze wijken sterk te verbeteren (en daarnaast de belangrijkste weg naar het stadion een wat beter aanzicht te geven). Er worden gratis huizen gebouwd en de bijbehorende openbare ruimtes worden ingericht om communities bij elkaar te brengen (wat tot gevolg heeft dat de bewoners geen idee hebben hoe duur het huis is en alleen profiteren van wat gratis aangeboden wordt). Er zullen (volgens de plannen) 22.000 huizen gebouwd worden. Tot nu toe is er ruimte gevonden voor iets meer dan 10.000. Sloppenwijkbewoners moeten uit hun huidige communities vertrekken, zodat de golfplaten kistjes plaats kunnen maken voor mooie lage woningen. Hoge gebouwen ademen `gangsterism', aldus de projectleider. Over het feit dat het plan weer duizenden nieuwe werkzoekers naar de stad gaat trekken, die waarschijnlijk weer in sloppenwijken gaan wonen, wordt niet gesproken. `What can we do? We're doing the best we can...'

Cape Town, 31 mei, 17:20

De bouw

De sloppenwijken zelf zijn we niet ingegaan. `Too risky' volgens de buschauffeur. Met 30 rijke studenten als sardientjes een sloppenwijk inlopen waar de inwoners soms niet meer dan 20 euro in de maand verdienen is misschien ook niet al te verstandig.

De mooie gratis nieuwe wijken

Ik sprak van de week tijdens een diner trouwens een 21-jarige Zimbabwaanse serveerster, wiens naam ik niet mocht noemen. Ze werkt zeven dagen in de week van 16:00u tot 02:00u om geld te verdienen voor een voorgenomen medische studie in Zuid-Afrika. Ze heeft geen last van de nog steeds toenemende (aggressieve) xenofobie, die met name gericht is op de Zimbabwanen. Aangezien ze meerdere inheemse talen spreekt, weten mensen niet dat ze uit dit buurland komt, mazzel dus, maar ze neemt geen risico's. Haar studie in Zimbabwe moest ze stoppen aangezien haar toekomst er steeds donkerder uit ging zien. Haar familie heeft ze daarom achter zich gelaten om die toekomst zelf maar een betere vorm te geven. Een ondernemingszin waar een groot deel van de arme Zuid-Afrikaanse bevolking nog iets van moet leren.