Tot op het toilet werden de kiezers achtervolgd. Daar hingen namelijk zogenaamde WC-kranten, best grappig bedacht. Ook organiseerde CC een kussengevecht achter de Horst. Zo konden medewerkers lekker even hun kantooragressie kwijt door collega's flink om de oren te meppen. En dan die suikerspinnen van UReka. Mierzoet, maar best smakelijk tijdens de after-lunch-dip. Verder werden hier en daar nog wat lollies en fietsbellen uitgedeeld, was er een heuse buik-glij-baan op het Ganzenveld en kon je geen meter wandelen zonder weer een flyer van een vrolijke student in handen gedrukt te krijgen. Heel gezellig allemaal.
Vroeger (lees: een jaartje of vijfentwintig geleden) was het anders, wist een oudgediende binnen onze werkkring te vertellen. Niks geen zoetsappig gedoe met suikerspinnen. Alleen maar `zwaar ambachtelijk' campagnevoeren, tot diep in de nacht. De beuk ging er vol in en modder gooien of het voeren van lastercampagnes was eerder regel dan uitzondering. Acties? Wat te denken van een bezetting van de Drienerlolaan en de Bestuursvleugel? Of een ingezeepte stoep, omdat voormalig minister Ritzen op bezoek kwam? Dat waren nog eens tijden! Wie van UReka, CC, Pro-UT of Lijst Chairman zou dat nu nog durven?
Juist. Dat dachten we al.
Sneu
Spannend! Plasterk komt langs en JIJ bent uitverkoren om de onderwijsminister trots iets te vertellen over jouw studentonderneming in de Bastille.
Op z'n grachtengordels schep je er al wéken over op. Jaloerse blikken van huisgenoten laten je zelfingenomen babbel nog meer groeien. Een fraaie speech dis je moeiteloos van a tot z op. Thuis ingestudeerd voor het altijd trouwe publiek van apetrotse ouders, broer en zusje. In je dromen oefen je het handen schudden (lekker losjes), je openingszin (Ronald? Jij hier?), het ijsbrekende grapje (`het is toch geen Prinsjesdag?').
Hij een hoed, jij je haar strak geknipt in model.
Hij een sjaal, jij een stropdas.
Hij een pak, jij eentje vers uit de stomerij met keurig in de plooi gestreken overhemd,
glimmende schoenen, een stoere bijpassende riem. Op D-day sta je fris gepoetst en glad geschoren, toch wat gespannen te wachten op het moment suprême.
Het sneue: de heren studentondernemers staan er nog steeds te wachten. Geen Plasterk voor hen afgelopen dinsdag. Tja, het leven van de kleine zelfstandige is nu eenmaal zwaar. Tijdgebrek van de minister luidde het excuus. Dus werden de ondernemende studenten - om wie het hier eigenlijk allemaal draait - overgeslagen. Jammer dan, volgende keer beter.
Gelukkig maakten de ijdele UT-bobo's het hele bezoek wél mee! Strak in het kielzog van Ronald, zonder aandacht voor de jonge gastjes. Wie van deze autoriteiten nog een fotootje wil van zichzelf pal naast de minister - gewoon, leuk voor de heb: kom gerust even langs op de redactie. We hebben er plénty. Jullie waren niet te missen.
