 |
| (Foto: Arjan Reef) |
Susan: `Dat is onze hoogleraar, Miko Elwenspoek. Op secretaressedag hebben de promovendi onze naambordjes omgedraaid. Wij zijn nu zijn engeltjes. Geweldig hè?'
Judith: `Die oranje en rood-wit-blauwe slingers blijven nog wel even hangen. Tenzij Nederland het natuurlijk niet goed doet op het EK.'
Susan: `Dan zijn ze zo weg.'
Judith: `We delen deze kamer nu bijna een jaar, maar alleen op dinsdag en donderdag zijn we er allebei.'
Susan: `Er wordt hier echt in- en uitgelopen.'
Judith: `Nee hoor, storend is het niet. Ze willen gewoon dingen weten of ze hebben iets uit de kast nodig.'
Susan: `Dat kunnen ze ook zelf pakken.'
Judith: `Ja, maar vragen is altijd makkelijker, hè.'
Susan: `Eigenlijk hebben we allebei onze eigen professor. Judith werkt voor Elwenspoek en ik voor Gijs Krijnen. Als we samen zijn dan doen we allebei onze eigen taken, maar op de dagen dat een van ons alleen is, neemt ze de telefoon en mail van de ander waar.'
Judith: `Dat werkt heel goed, we doen dat over en weer zo.'
Susan: `En anders kunnen we altijd nog elkaar bellen voor hulp. Judith is nooit te beroerd op haar vrije dag even met een vraag te helpen. We hebben natuurlijk ook liever dat alles goed loopt dan dat we de volgende dag klachten krijgen.'
Judith: `We hebben allebei vanuit huis toegang tot onze werkplek. Ik ben er zelf bij hoor, maar dan schakel ik 's avonds wel eens in en dan zit je ongemerkt toch te werken.'
Susan: `Dat is het nadeel van een thuiswerkplek, ja.'
