 |
| Albert Ruggi |
Extra geld voor de tenure track stelt het college van bestuur niet beschikbaar, de faculteiten - die autonomoon zijn in het hanteren van dit personeelsinstrument - dienen de aanstellingen te bekostigen vanuit bestaande of nieuwe vacatures. Wel is er van UT-wege als extra prikkel een fonds beschikbaar gesteld voor drie vrouwelijke tenure trackers.
Bij universiteiten als die van Leiden, Tilburg, Groningen en Maastricht is de tenure track al een erkend fenomeen. `De geluiden daar zijn over het algemeen positief', zegt collegevoorzitter Anne Flierman, `al verschilt dat per faculteit. De bètasector is er wat verder mee.' Tijd dus dat ook de UT instapt, al zal dat niet in 3TU-verband gebeuren: `de afstemming zou gewoon te lang duren,' aldus Flierman.
De afgelopen twee jaar is over deze vorm van personeelsbeleid voor excellente wetenschappers intern al flink gepraat. Medio 2006 verscheen een eerste verkennende notitie over tenure track. `De bèta-faculteiten zijn positief, zij kennen het traject al vanuit het Angelsakische systeem. Die kant gaat het op: de Nederlandse wetenschap zal steeds meer gaan overnemen uit dit systeem, ook wat betreft de opzet van graduate schools.'
De tenure track is bedoeld om jonge veelbelovende onderzoekers, die vaak in onzekerheid verkeren over hun wetenschappelijke toekomst, uitzicht te bieden op een steeds hogere functie. Maar dan wel op voorwaarde dat ze goed blijven presteren, want de eisen die aan een tenure tracker gesteld worden zijn fors. Zowel op het gebied van onderwijs, onderzoek als ambitie en drive. Flierman: `Ze krijgen ook een onderwijstaak. Het is niet de bedoeling dat de onderwijsbelasting van het zittende personeel als gevolg van de tenure track omhoog gaat.'
Jaarlijks vindt een beoordeling plaats. Na uiterlijk twee jaar komt de wetenschapper in de schaal UD 1. De eindbeoordeling is na vijf jaar, daarna volgt de benoeming tot UHD. Na een aantal jaren goed presteren in die functie ligt een hoogleraarsbaan in het verschiet, via bijvoorbeeld een persoongebonden leerstoel. Kandidaten die tijdens de eerste zes jaar onvoldoende functioneren, moeten vertrekken. Een kwestie van up or out. Flierman: `De kandidaat moet goed beseffen waar hij of zij aan begint. Dat wordt van te voren doorgesproken. Als de kandidaat niet slaagt moet de UT ondersteuning bieden bij het vinden van een andere baan.'
Tenure track is alleen bestemd voor excellente mensen met een hoop ambitie, waarschuwt Flierman. De kwaliteitseisen zijn zoals gezegd fors: de kandidaat moet bijvoorbeeld ook in staat zijn fondsen te verwerven, waarmee een deel van zijn onderzoeksprojecten kan worden bekostigd. `Aan beide kanten, zowel van werkgever als werknemer moet er commitment zijn. In de internationale battle for brains -want daar draait het allemaal om- zijn onderzoeksfaciliteiten, sociale omgeving en de reputatie van individuele wetenschappers binnen de universiteit de essentiële factoren. Mijn ervaring is dat het bij excellente wetenschappers zelden om persoonlijk salaris draait, maar eerder om staf en goede faciliteiten zoals apparatuur en een lab. Daar mag niets aan mankeren. Op die manier hopen we meer talent binnen te halen en te behouden.'
Volgens Flierman denken de vijf decanen en wetenschappelijk directeuren van de instituten `over het algemeen positief' over de tenure track. Enige aarzeling is er aan die kant wel als het gaat om zittende wetenschappers, beseft hij. Maar: `Ook dat personeel kan in aanmerking komen voor een tenure track. Met dat verschil dat iemand die al in vaste dienst is niet ontslagen kan worden bij onvoldoende functioneren in een tenure track.'
Het spotten van talent voor (bijvoorbeeld) een tenure track is een activiteit die iedere individuele hoogleraar hoog in zijn of haar vaandel moet voeren, vindt Flierman. `In informele gesprekken laat ik me graag bijpraten welke toppers in beeld zijn.'
