Fakkel
Het is een mooie traditie. Sinds 1936 wordt het olympisch vuur ontstoken in Olympia, waarna lopers het in estafette naar de organiserende stad brengen. Waar het niet anders kan wordt de boot genomen. Elke etappe wordt gelopen door een lokale held. Aldus symboliseert het vuur dat alle volken door het olympisch ideaal met elkaar verbonden zijn. De eerste etappes worden dus altijd gelopen door mannen uit Olympia. Tot 1984. De organisatoren van de Spelen in Los Angeles eisten dat elke loper 3000 dollar per kilometer betaalde. Het begin van de commercialisering. De trotse Olympiërs weigerden dat.
Ik weet niet of de Chinezen zich ook per kilometer laten betalen, maar het heeft er alle schijn van. Londen en Parijs liggen niet op de kortste weg van Olympia naar Beijing. Vanaf Parijs gaat het zelfs naar San Francisco, Buenos Aires en Dar es Salaam. In totaal wordt er 137.000 km afgelegd. Maar het is geen lopend vuurtje meer. De fakkel is grotendeels vervangen door een kerosine verbrandende Boeing. En van Londen naar Parijs ging het per Eurostar. Want het olympisch vuur brandt niet meer buiten de grote stad. Rurale gebieden zijn commercieel, sorry olympisch, niet meer interessant.
De kortste weg van Olympia naar Beijing is 7600 km en voert door Turkije, Iran, Turkmenistan, Afghanistan en Tadzjikistan. Landen waar nog veel olympische winst valt te halen. Het ware fantastisch indien lopers uit deze landen gebroederlijk het olympisch vuur naar Beijing brachten. Maar deze volken worden tijdens de fakkeltocht, afgezien van een tussenlanding in Istanboel, volledig genegeerd. Commercieel niet interessant.
Of politiek niet interessant? Dat is vandaag de dag hetzelfde. De olympische fakkel is verworden tot een kapstok voor politieke actie. Zowel gebruikt door de organisatoren van de Spelen, als door hen die ertegen demonstreren. Actievoeren is gemakkelijk. Een keer over de politieke geschillen heen stappen, dat vereist pas heldhaftigheid. Wie daarover niet beschikt, blust het olympisch vuur.
