Rivièra
Trrring trrring.
Moe?
Wat is dat toch met ons UT'ers? Gaan we met z'n allen gebukt onder een forse aanval van voorjaarsmoeheid? Bij de ene activiteit na de ander laten we verstek gaan. Zo stond vorige week een sportief half uurtje op het programma, in het kader van `Nederland komt in beweging'. De oproep was om met zoveel mogelijk mensen op het Ganzeveld te aerobiccen. Maar op het afgesproken tijdstip was er geen UT'er te zien. Zelfs de doorgaans luidruchtige ganzen hielden zich eng stil.
En neem de kandidaatstelling voor de verkiezingen van de universiteitsraad. Daarmee was het zelfs zó treurig gesteld, dat bij het Centraal Stembureau uitstel werd aangevraagd voor het inleveren van de kandidatenlijst. Officiële reden: te weinig serieuze kandidaten. Maar toppunt is toch wel de schrijnende oproep van professor Suzanne Hulscher, deze week in UT-Nieuws. Hulscher loopt al een tijd met twee ton op zak. Beschikbaar voor iedere UT-vrouw met een tikje ambitie. Maar Hulscher komt er niet van af. `Die pot moet op', roept ze wanhopig. `Alles kan en mag!', luidt haar noodkreet.
Binnen de redactie hebben we heel wat zitten filosoferen over die slappe UT-instelling. Zou het verstandig zijn om arbeidspsychologen in te schakelen? We kwamen er niet uit. Totdat we onze anonieme bronnen raadpleegden. Die reageerden heel verbaasd. Gebrek aan ambitie? Welnee! Het ging gewoon om een jaarlijks fenomeen, vaak vanaf begin maart tot het laatste weekend van april. In die periode moet je UT'ers niet lastigvallen met zaken als kandidatenlijsten of subsidies want dan heerst - en nu komt het - de Batavierenkoorts. Dan trainen UT'ers, bepalen ze strategieën, draaien hun motoren warm en gaan ze op zoek naar een geschikt busje.
Nog even geduld, mevrouw Hulscher, over dik twee weken is de Bata voorbij.
