De vragen volgen op een gepeperd artikel van Maarten Huygen in NRC Handelsblad van afgelopen zaterdag. Daarin fileert hij de aanstelling van Cornelis van Bochove tot professor evidence based onderzoeksbeleid.
Van Bochove heeft geen recente wetenschappelijke publicaties op zijn naam staan, want de afgelopen negen jaar was hij OCW-directeur onderzoek & wetenschapsbeleid. Toen heeft hij alleen beleidsnota's geschreven. Voordien werkte hij zestien jaar bij het Centraal Bureau voor de Statistiek, waarvan vijf jaar als directeur sociaal-economische statistieken. Hoe wordt zo iemand hoogleraar, vraagt Huygen zich af. En waarom kreeg Leiden zoveel geld voor de leerstoel? Had het één soms iets met het ander te maken?
Het ministerie heeft uiterlijk zes weken om de kamervragen te beantwoorden, maar de universiteit ontkent de aantijging alvast. Van Bochove was gewoon de beste kandidaat, zegt een woordvoerder. Hij wil verder niet op de kritiek ingaan.
Er bestaat overigens geen universele profielschets voor een hoogleraar. Professor Jürgen Enders van het Twentse Center for Higher Education Policy Studies (CHEPS): `De eisen veranderen voortdurend. Hoe belangrijk was bijvoorbeeld fondsenwerving dertig jaar geleden? Daar is geen onderzoek naar gedaan, maar vermoedelijk deed het minder ter zake dan nu. Deze tendens is niet noodzakelijk negatief, want fondsenwerving en publicaties blijken hand in hand te gaan: hoe beter een hoogleraar geld weet te verwerven, hoe meer hij publiceert en andersom.'
