Bozorgmehr Ziaran is ambassadeur van Iran in Nederland sinds het begin van 2005. Hij genoot zijn opleiding aan het College of International Relations in Teheran en studeerde later aan St. Jones University in New York en Harvard University in Cambridge (VS). Zelf noemt hij zich `de meest optimistische Iraniër die er is'.
Wat vindt u ervan dat de Universiteit Twente Iraanse studenten weert?
`Zeer onredelijk, want het is in strijd met het recht op onderwijs. Het is een basisrecht van elk individu om vrije toegang te hebben tot onderwijs. Er bestaat geen enkele wettelijke beperking op basis waarvan je Iraanse studenten hiervan kunt uitsluiten. Dat is discriminatie. Omgekeerd, als Iraanse universiteiten alle Nederlandse studenten gaan weren, zal Nederland zich toch ook beledigd voelen.'
De universiteiten en de Nederlandse regering beroepen zich op een VN-resolutie.
`Die wordt helemaal verkeerd geïnterpreteerd. In de resolutie wordt opgeroepen ervoor te waken dat Iraniërs training krijgen in nucleaire technologie die direct gerelateerd is aan de productie van nucleaire wapens. Daar heb ik begrip voor, maar er staat nergens dat Iraanse studenten helemaal uitgesloten moeten worden van technische universiteiten. Voor zover ik weet is Nederland het enige land dat Iraanse studenten weert. En ik geloof niet dat de Nederlandse universiteiten hun studenten leren hoe ze een kernbom kunnen maken.'
Hoe zijn de reacties vanuit Iran?
`Erg negatief. Er verschijnen artikelen over de kwestie in Iraanse kranten. Ze hebben geen enkel begrip voor de situatie en schrijven dat Iraniërs gediscrimineerd worden. Of Nederlandse universiteiten een slechte naam hebben in Iran? Nog niet, hoop ik, maar dat zou wel kunnen gebeuren als de maatregel van kracht blijft.'
Krijgt u ook veel reacties van Iraniërs in Nederland?
`Ik word veel gebeld en gemaild door Iraanse studenten die zich beledigd voelen en willen dat ik met de Nederlandse regering praat om tot een oplossing te komen.'
Wat kunt u voor ze doen?
`Ik heb over de kwestie gesproken met de Nederlandse autoriteiten en ze gevraagd hun beslissing te herzien. We zijn nog steeds in gesprek, maar ik kan daar niet veel meer over zeggen dan dat ik optimistisch gestemd ben. Ik hoop dat mijn landgenoten straks gewoon weer kunnen studeren aan alle Nederlandse universiteiten.'
Stel dat u wordt uitgenodigd om hier te komen spreken, zou u dan in discussie gaan met de UT?
`Ja, ik sta open voor elke discussie. Ik vind het belangrijk dat het geluid van de Iraanse gemeenschap gehoord wordt. Ik ben hun vertegenwoordiger.'
