 |
| Jealemy Galindo studeerde zowel in Venezuela als in Nederland chemische technologie. `De studies zijn heel verschillend'. (Foto: Arjan Reef) |
`Ik groeide op in Caracas, de hoofdstad van Venezuela', vertelt Jealemy Galindo. `Daar volgde ik aan de universiteit ook al de bacheloropleiding chemische technologie. Toen ik mijn Nederlandse man leerde kennen, besloot ik naar Nederland te emigreren. Het was voor mij heel logisch dat ik mijn studie zo snel mogelijk weer zou oppakken, maar eerst moest ik de Nederlandse taal onder de knie krijgen.' Dat lukte haar snel. Jealemy, toen woonachtig in Nijverdal, kon vlot terecht op de UT. `Ik mocht in het tweede jaar van de bacheloropleiding instromen, dat was prettig.'
Ze vindt dat er duidelijke verschillen zijn tussen een studie chemische technologie in Nederland en in Venezuela. `Hier is alles heel praktijkgericht. Daar heb ik een dubbel gevoel bij. Aan de ene kant ben ik gezegend met mijn sterke theoretische achtergrond. Daardoor ging studeren mij gemakkelijk af. Aan de andere kant, juist door die praktijkgerichte opzet ontdekte ik ook dat procestechnologie eigenlijk niet mijn ding is. Ik vind chemie gewoon veel leuker. Was ik in Venezuela gebleven, dan zat ik nu in de procestechnologie.'
Haar afstuderen gaat over MRI-techniek, vertelt ze. Of eigenlijk, de toepassingen van MRI in de materiaaltechnologie. `Iedereen denkt bij MRI aan die grote apparaten in ziekenhuizen. Maar MRI kan ook worden toegepast in material sciences. Het magneetveld dat ik gebruik is minstens acht keer zo sterk als dat van MRI-scans in ziekenhuizen. In mijn onderzoek heb ik gekeken naar hoe zo'n apparaat dan werkt, waarvoor het toepasbaar is en welke chemische reacties er dankzij het magneetveld ontstaan.' Volgens Jealemy gaat het om heel vernieuwend onderzoek. `Juist omdat iedereen denkt dat MRI een techniek is die alleen in ziekenhuizen kan worden gebruikt.'
Misschien is dat ook wel de reden dat ze volgende week de Unilever Researchprijs, een geldbedrag van 2500 euro, krijgt uitgereikt. Unilever riep de prijs in 1957 in het leven om veelbelovend jong talent aan Nederlandse universiteiten te stimuleren in hun verdere wetenschappelijke ontwikkeling. Jaarlijks worden er 13 prijzen uitgedeeld, elke universiteit mag iemand voordragen.
Jealemy deed haar onderzoek binnen de leerstoel supramoleculaire chemie & technologie. Afstudeerdocent Aldrik Velders stuurde haar masterscriptie naar Unilever. `Ach, ik win toch niet, dacht ik nog. Maar een paar weken geleden ontving ik wel mooi een brief van Unilever. Heel apart dat ik voor zoiets als mijn afstuderen een prijs krijg, maar natuurlijk ben ik er blij mee.' Haar echtgenoot is trots, zegt ze. `De prijs is eigenlijk ook een beetje voor hem. Hij heeft me de afgelopen jaren heel erg gesteund.'
Jealemy heeft inmiddels een promotieplaats verkregen bij de leerstoel waar ze ook afstudeerde. Het liefst wil ze in de wetenschap werkzaam blijven. `Ik heb namelijk wel de uitdaging van het onderzoek nodig, anders wordt het snel te saai.'
Natuurlijk mist ze Venezuela, maar dan vooral haar familie, het lekkere fruit en het strand. `Het échte strand dan hé. Niet zoiets wat jullie in Scheveningen hebben', lacht ze. Verder valt het wel mee. `Mijn ouders komen gelukkig vaak op bezoek en veel van mijn vrienden studeren nu ook in Europa. Ik heb het in Nederland in ieder geval heel erg naar mijn zin.'
