Mij trof een absurde anekdote. Twee vrouwen, hoeren nota bene, vechten om een baby. Beiden wonen in hetzelfde huis, een bordeel dus, en beiden hebben een zoon gebaard. En nou beweert de ene vrouw dat de andere 's nachts op haar baby is gaan liggen, waarbij het kind is gestikt, waarna ze de baby's slinks heeft verwisseld. Maar de andere beweert dat dat onzin is, dat haar huisgenote gewoon op haar eigen kind is gaan liggen. En de koning moet hierover oordelen.
Dus wat doet Salomo? Die zegt: Breng mij een zwaard, sla het kind in tweeën en geef beide vrouwen een helft. Kijk, dat is nou krachtdadig optreden, daar houdt het volk van. Maar dan krijst de ene hoer: Nee, dood het kind niet, geef het dan maar aan haar. Waarop Salomo besluit het kind juist aan deze schreeuwlelijk te geven. En het hele volk bejubelt zijn wijsheid.
Vandaag is dat onvoorstelbaar. Reken maar niet dat ik in Salomo's plaats het kind aan die krijstante zou geven. Een moeder die haar eigen kind wil weggeven, dat kan geen goede moeder zijn. En als ze het niet meent, als ze het kind alleen maar wil redden, dan staat ze dus te liegen. Liegen tegen de koning. Dat is volstrekt onacceptabel. Dat zou reden voor mij zijn om haar meteen het land uit te zetten. Met pek en veren. Dat weet het volk van mij. Juist daarom ben ik zo populair.
Het volk wil geen gedraai, maar leiders die recht door zee zijn. Dat heb ik geleerd van Fortuyn. Ik ben betrouwbaar. Ik doe wat ik zeg. Daarom zal ik die baby ook resoluut doormidden slaan. Met eigen handen. En reken maar dat het hele land trots op mij zal zijn. Want het volk zoekt houvast. Daarom wil het mij als hun strenge maar rechtvaardige monarch. En in mijn koninkrijk laat niemand een traan om de dood van een hoerenjong.
