Een paar dagen na de uitreiking van het eredoctoraat bevindt professor Van der Linden zich nog in het hoge noorden. Om precies te zijn, op 650 kilometer boven Stockholm. `Ja, behoorlijk noordelijk en afgelegen', vertelt hij. `En het is koud, het vriest een paar graden 's nachts. Al schijnt het wel zo te zijn dat het broeikaseffect ook hier huishoudt. Er had al sneeuw moeten liggen, nu verwachten ze pas wat in december.'
De uitreiking van de eredoctoraten was een formeel, doch sfeervol geheel. Op het afsluitende feest `s avonds gingen de Zweden pas echt uit hun dak. Op de foto links Wim van der Linden, getooid met lauwerkrans.Afgelopen vrijdag ontving u het eredoctoraat. Hoe ging dat precies?
`Nou, in ieder geval heel anders dan bij ons in Twente. De uitreiking van de eredoctoraten, naast mij waren er nog zes, was onderdeel van een aantal festiviteiten op de universiteit. Zo vond ook de installatie plaats van enkele nieuwe hoogleraren, er werden wetenschappelijke prijzen uitgereikt en lezingen gegeven. Verder verliep alles behoorlijk formeel, met veel vlagvertoon en om de zoveel tijd weer een muziekstuk. Ook de studenten waren bij de ceremonie actief betrokken, ze waren in groepen verdeeld en verzorgden verschillende onderdelen. Het was allemaal zeer welgemeend en leuk. De Zweedse rituelen zijn zeker anders dan bij ons.'
En toen de beurt aan u was?
`Er werd een Latijnse formule uitgesproken en vervolgens kreeg ik een lauwerkrans op mijn hoofd. Ook ontving ik een gouden ring en natuurlijk de bul.'
U moest ook een lezing houden?
`De gehele dag waren er lezingen van een half uur, ik had meer het gevoel op een conferentie aanwezig te zijn. Tijdens mijn lezing, over de geschiedenis van de psychometrie en de rol die belangrijke Zweden daarin speelden, zat de zaal bomvol. En haha, dat had niet zozeer met mijn voordracht te maken, maar met diegene die na mij aan de beurt was. Dat was Eric Maskin, één van de drie Amerikanen die in november een Nobelprijs ontvangt. Alle camera's waren op hem gericht.'
Was was het meest bijzondere moment?
`Het sociale element van de hele uitreiking. Ik was samen met mijn vrouw en dochters. Het voelde voor ons als een soort van reünie. Heel gezellig.'
Maar u raakte niet ontroerd?
`Nee, ik was wel verbaasd. Vooral toen na afloop van de ceremonie er 's avonds een groot feest losbarstte. Toen lieten de Zweden even goed zien wat voor feestgangers ze zijn. Het formele gedrag was van de baan. Het feest ging door tot twee uur 's nachts. En ja, daar ben ik bijgebleven.'
Is dit eredoctoraat een hoogtepunt in uw carrière?
`Huh, ja. Al heb ik wel eerder een paar grote prijzen van directe vakgenoten gewonnen. (de Career Achievement Award van de National Council on Measurement in Education en de Achievement Award van de Association of Test Publishers, red.) Dat waren beslist ook hoogtepunten.'
Wie vergezelden u namens de Universiteit Twente?
`Niemand. Eigenlijk had ik daar ook niet zo over nagedacht. De decaan van onze faculteit had wel laten weten dat hij niet kon komen. Ik was dus alleen met mijn vrouw en dochters.'
Wat staat er nu nog op het programma aan de Umeå University?
`Ik geef nu een seminar en voer een paar gesprekken met aio's. Dat deed ik voor het uitreiken van het eredoctoraat ook al. De band blijft nauw, dat is natuurlijk ook wel de bedoeling na dit eredoctoraat. Verder zit ik hier in de begeleidingscommissie van een groot project. In juni keer ik daarom sowieso terug naar Zweden.'
Morgen (woensdag) vliegt u weer terug naar Nederland. Wat zijn dan de plannen?
`Niets, want er is niets veranderd. Dit eredoctoraat was even een leuke onderbreking. Op de UT heb ik een paar aio's die ik moet begeleiden. We gaan gewoon zo snel mogelijk weer over tot de routine van de dag. Dat klinkt wel heel erg als een nuchtere Hollander hè?'
