 |
| Rector Gino Ferretti overhandigt Reinhoudt de oorkonde. |
Een aangename oktoberzon verwarmt de historische binnenstad van Parma. In het centrum delen Italiaanse studenten flyers uit. Ze willen dat de overheid meer geld vrijmaakt voor onderwijs en huisvesting en eisen een nationale wet die het recht op studiebeurzen waarborgt. Op hetzelfde moment gebeurt in andere studentensteden in Italië hetzelfde.
Een eindje verderop, in de Aula Magna aan de Via Universita, is daar niets van te merken. David Reinhoudt, zijn vrouw Leni, hun kinderen Nicolette en Hank, familie, vrienden en diverse Twentse collega's maken zich op voor de cerimonia die om elf uur zal starten. Een sierlijk fauteuiltje staat klaar: vanuit deze zetel zal Reinhoudt straks lovende woorden gaan aanhoren.
In het gewelfde plafond van de oude Aula zijn verschillende takken van wetenschap afgebeeld: litterae, iurisprudentia, scientia en medicina. Parma heeft een van de oudste universiteiten ter wereld, de historie gaat terug tot de elfde eeuw. Inmiddels studeren er dertigduizend studenten in de gebouwen in de binnenstad en op de zuidelijker gelegen campus. Naast natuurwetenschappen worden er ook programma's als architectuur, economie, medicijnen en filosofie aangeboden.
In de Aula Magna wordt gezellig bijgepraat. Leni Reinhoudt begroet twee ex-promovendi van haar man, die nu in het noorden van Italië wonen en de oude meester niet zijn vergeten. Martijn Antonisse, bijvoorbeeld, werkt tegenwoordig voor DSM in Filago, een plaatsje vlakbij Milaan. `Hoe is het met Marjorie en met de meisjes?', informeert Leni naar de vrouw en de vier dochters van Antonisse. Ze kent alle promovendi, was bij alle tot nu toe 92 promotieplechtigheden aanwezig. `Een groot aantal van hen was in september ook op het afscheid van David', vertelt ze. `En van de meesten krijgen we met kerst een kaartje. Die band is heel hecht.' Antonisse vertelt dat alle vakgroepleden twee keer per jaar bij de Reinhoudts werden uitgenodigd. In de zomer voor de barbecue, in de winter voor boerenkool. `En dat mét aanhang, we hingen er met de benen uit.'
De ceremonie begint. De hoogleraren van de Facolta di Scienze zoeken hun plaatsje op de tribune. Er wordt door de Nederlandse delegatie zachtjes gelachen om één spierwitte cape tussen andere wat meer vergeelde exemplaren. Rector magnificus Gino Ferretti, erepromotor Rocco Ungaro en faculteitsdecaan Alessandro Mangia nemen plaats achter de tafel, tegenover hen zit Reinhoudt. De belangrijke gasten worden één voor één aangekondigd, UT-rector Henk Zijm voorop.
Erepromotor Rocco Ungaro leest voor waarom Reinhoudt deze onderscheiding verdient en roemt zijn groep en zijn werk. De twee hoogleraren werken al een kwart eeuw samen, de band tussen de groepen is hecht. Ungaro knikt zijn amico warm toe. Dan wordt de toga binnengebracht. Reinhoudt neemt onder langdurig applaus zijn oorkonde in ontvangst.
Het woord is aan de gelauwerde die zonder blikken of blozen in vloeiend Italiaans zijn Lectio Doctoralis begint. Er is hard op geoefend, zal hij later vertellen. Zijn college over ontwikkelingen in het vakgebied is wel in het Engels. De plechtigheid wordt afgesloten met een aantal liederen van het Coro Universitario.
Onder het genot van een glaasje prosecco vertelt Reinhoudt dat hij de toga mag houden. `Ik heb me laten vertellen dat dat niet gebruikelijk is, maar kennelijk zitten ze ruim in hun voorraad. Daar ben ik wel trots op, ik doe 'em aan bij de dies.' Hij heeft genoten van de ceremonie. `Ik had van tevoren van Rocco een dvd-tje gekregen zodat ik kon zien hoe het eraan toegaat.' Ook Rocco Ungaro is tevreden. `We hadden dit al lang geleden aangevraagd bij het ministerie en nu is het dan eindelijk zover. Geweldig. En ja, David mag de toga houden, dat heb ik voor hem geregeld.'
