Donderdagmiddag, parkeerplaats Capitool. Met een grote grijns van voorpret leggen Erwin Hans en Marco Schutten de spelregels uit. De twee universitair docenten (en beste vrienden) gelden als founding fathers van de succesvolle OMPL-rally: dit is alweer de vijfde editie van het evenement waarbij masterstudenten en leden van de vakgroep operationele methoden voor productie en logistiek met elkaar kunnen socializen. De aanwijzingen zijn vanwege het internationale gezelschap in het Engels, vertellen de heren. Onderweg te beantwoorden vragen leveren punten op. Wie de weg niet meer weet mag een hint-envelope met een plattegrond openmaken (maar daar staan strafpunten op). En tot slot: be safe.
Er zijn dertien teams (bestaande uit een medewerker en twee à drie studenten) die met een interval van vijf minuten starten. De eerste rally-auto vertrekt om kwart over twee: een witte Nissan Sunny met aan het stuur promovendus Albert Douma. Bescheiden toeterend draait team één de parkeerplaats af.
Fredo Schotanus (universitair docent), Angela Westerik en Jasper Quik (masterstudenten industrial engineering & management) kruipen als team drie met de verslaggever in de grijze Hyundai Excel van Schotanus. Op de hoedenplank staat een bakje met marsjes: proviand voor onderweg.
Schotanus chauffeert, Jasper en Angela buigen zich over de handout en beginnen vlijtig aan de Sudoku puzzel die later in de race een aanwijzing oplevert. Ook de verslaggever wordt aan het werk gezet. De eerste aanwijzingen zijn simpel, net als de vragen. De clue we want 2 study leidt naar de campus en via Hengelo naar de Twentse binnenlanden. Onderweg moeten de rallyrijders een blad van de Noord-Amerikaanse versie van een in Twente veelvoorkomende boom plukken en meebrengen. Een eik dus. Allemaal goed te doen. Kalmpjes kart Schotanus over zanderige C-weggetjes. `Het voelt nog niet echt als een rally', klaagt de verslaggever. De aanwijzing Ice Ice Baby leidt uiteindelijk zonder al te ernstig omrijden naar IJsboerderij Oude Hesselink in Saasveld, waar Marco Schutten een Checkpoint heeft ingericht. We zijn halverwege. De andere teams hebben het echter beter gedaan, triomfantelijk likken ze van hun ijsjes. `Zijn jullie er nu pas? Jullie zijn als derde vertrokken!' Hmm. Gelukkig zijn er op het checkpoint bonuspunten te verdienen met een enerverend potje Jenga: het in balans houden van de houten toren vergt een vaste hand. Schutten geeft de teams voedzame appels mee voor het tweede deel van de race, de ervaring leert dat het laat kan worden.
Na het checkpoint wordt het alras moeilijker. Bij de Soaseler Möl, een molen van het type grondzeiler, moet de volgende vraag beantwoord worden: give the name of the company that provides spare parts for the grondzeiler. Angela vraagt de bewoonster van een nabijgelegen woonhuis om hulp. `Euh, hallo, wij doen mee aan een puzzeltocht.' Das leuk voor jullie, zegt de vrouw weinig toeschietelijk. Toch kijkt ze langdurig naar de vraag op de handout. Na lang peinzen. `Hmm, het is in het Engels?' Ook de volgende vragen zijn op academisch niveau. Jasper besluit een hulplijn te bellen. In oorlog, liefde en rallies is nu eenmaal alles geoorloofd. Huisgenoten en familieleden worden ingezet. `Ja pa, en nu dus op google zoeken naar grondzeiler in Saasveld', klinkt het geduldig vanaf de achterbank.
Via Azelo en Kasteel Twickel gaat het naar Delden. Maar dan, bij aanwijzing 93, wordt het echt moeilijk. Op een vijfsprong in het bos luidt de clue: Look at the palm of your left hand. If you are coming from your ringfinger, go to your pinkie. Maar hoe hou je je hand, rechtop of gedraaid? Een andere auto staat schuddend van de lach in het midden van de vijfsprong. `We hebben alles al geprobeerd, zijn al zés keer in Bentelo geweest.'
Fredo probeert het eerst links, dan rechts maar kloppen doet het niet. Iedereen wordt een beetje gaar. Fredo begint te raggen. Grimmig: `Je wilde toch een rally!?' Jasper boort steeds meer hulplijnen aan. Het begint al een beetje te schemeren. Aanwijzing 96 (Sounds like David and Victoria, we don't want to go there) betekent dat we niet naar Beckum moeten. De verwarring slaat toe. In het zicht van de haven, met nog twee aanwijzingen te gaan, zijn we het spoor bijster. Maar een envelop openmaken? Geen denken aan. Uiteindelijk, tegen half zeven, belt Angela met Erwin Hans. `Waar moeten we nou heen dan? Gewoon naar de barbecue komen? Oké.'
Eenmaal terug in het Capitool, na een rit van vier uur en vijf minuten, is hoongelach ons deel. `Hebben jullie gebéld? Haha.' Gelukkig zijn meerdere teams bij het pinkie de mist ingegaan. Erwin Hans moet aan veel mensen z'n handpalm laten zien. `Joh, waar zit jouw ringvinger ergens?' Hans: `Er zaten écht geen fouten in de aanwijzingen. Onze vrouwen hebben de route van tevoren gereden met ons op de achterbank. Dat ging prima.' Samen met Marco telt hij de punten, team één (de Nissan) gaat er met de winst vandoor met slechts een puntje voorsprong. Team Schotanus eindigt als vijfde. Niet slecht. We zijn dan wel laat, maar hadden wél veel vragen goed. En wij hebben in ieder geval geen maïsblad meegenomen, zoals een ander, niet nader te noemen team.
Tijdens de barbecue is er eindelijk tijd om goed te socializen. De tongen komen los, Fredo deelt gebroederlijk een worst met zijn teamleden. Emeritus hoogleraar Jos de Smit (oud-UT-rector magnificus en nu interim-vakgroepvoorzitter) en ud Hans Heerkens (bekend om zijn expertise van vliegtuigen) concluderen dat er tijdens de race eigenlijk weinig tijd was om echt een band te smeden. `Je zit zó in het spel.' De twee spreken bewonderend over hun teamgenoten. Heerkens: `De studenten kunnen zoveel tegelijk.' De Smit: `Ze wisten meer dan ik. Maar dat is alleen maar leuk.' Ruzie is er niet geweest in de auto. Heerkens: `Al dachten we op een gegeven moment wel: er staat nergens dat we gezámenlijk terug moeten komen, haha.'
 |
 |
 |
 |
 |
