Als de Vries terugdenkt aan de ruim driehonderd Broodjes die ze meemaakte, schiet haar als eerste een Broodje te binnen dat wel wat zwaar op de maag lag. `Dat was een filmprogramma over de uitwassen van het nationaal-socialisme. Nou, de rest van de middag heb ik niet meer normaal kunnen werken, zo kapot was ik ervan. Zoiets is voor een lunchvoorstelling gewoon te heftig. Een muziekvoorstelling daarentegen fleurt je dag echt op.' Glunderend herinnert de Vries zich ook het pianorecital van meester-pianist Michaïl Markov. Ook de spetterende show van Maarten van Roozendaal en Egon Kracht staat haar nog scherp voor de geest. `Je zweeft dan van plezier weer naar je werk!'
Aan de geschiedenis van veertig jaar Broodje leest De Vries af hoe het culturele klimaat veranderd is. `De jaren zeventig werden gedomineerd door keurige Nederlandse gezelschappen, met de nadruk op Nederlands. Surinaamse, Turkse of Afrikaanse voorstellingen waren er toen nog niet. Maar het was wel een spannende tijd met rebelse acties van jonge kunstenaars die zich verzetten tegen het establishment. Zo had je actie `Tomaat' van theatermakers en actie `Notenkraker' van componisten die het Concertgebouw op de kop zetten. Echt typisch voor die tijd. Die jonge, experimentele kunstenaars konden in Broodje Cultuur hun kunsten vertonen. Mensen vragen mij wel eens: waarom programmeren jullie tegenwoordig zo weinig grote namen? Ze vergeten dan dat de namen van vroeger in die tijd lang niet zo beroemd waren als ze nu zijn. Omdat we niet over de middelen beschikken om de allergrootsten te kunnen betalen, zijn wij op zoek naar het grote talent van morgen. Dat is altijd al zo geweest!'
 |
| Tineke Grootenboer en Hannah de Vries heffen het glas op veertig jaar Broodje Cultuur. |
