 |
Al voor de zomervakantie en ook tijdens de eerste collegeweken is het een vertrouwd gezicht om half negen 's morgens. Groepjes studenten staan ongeduldig in de hal van Hogekamp te wachten op een lift die hen naar de collegezaal brengt. Af een toe verliest iemand zijn geduld en kiest toch maar voor de trap. Dan klinkt het langverwachte signaal en schuift de deur open. Liftgangers storten zich massaal op het hokje. Tot de zoemtoon gaat. `Hij is overbeladen, jij moet eruit,' zegt iemand fel. Collega-studenten knikken. Sip verlaat de laatst-ingestapte de lift. Nu komt hij zeker te laat, terwijl hij de trap neemt en al vast de smoes repeteert die hij aan de docent zal vertellen.
De huismeester is gewend geraakt aan de vele klachten. `Mensen moeten lang wachten en dan is het logisch dat ze bij mij komen zeuren,' vertelt hij. `Als het heel druk is, zet ik wel eens de goederenlift in en neem ik twintig man mee naar boven.'
De liften zijn zo oud als Hogekamp zelf: na veertig jaar zit de sleet er flink op. `Aan alle vier de exemplaren mankeert wel iets. Er zijn al een tijdje terug onderdelen besteld, maar die hebben een erg lange levertijd.' Maar er gloort licht in de tunnel. `Men is deze week al met de renovatie van één van de liften gestart en de komende weken komen ze allemaal aan de beurt. Ik verwacht dat ze het alle binnenkort weer prima gaan doen.'
