Dysplastische heupontwikkeling (heupafwijking) komt bij drie tot vier op de honderd zuigelingen voor. Vroege opsporing van kinderen met deze heupafwijking is van groot belang, omdat een vroeg begin van de behandeling in het algemeen de beste resultaten geeft. Als behandeling te laat of helemaal niet plaatsvindt, kan dat bij kinderen leiden tot mank lopen of versnelde heupslijtage op latere leeftijd.
Van ruim tweeduizend zuigelingen werden de ouders benaderd voor medewerking aan het onderzoek. Meer dan 95% reageerde positief, zodat uiteindelijk 1968 zuigelingen werden onderzocht.
Boere-Boonekamp concludeert dat het overgrote deel van de heupafwijkingen bij zuigelingen door het consultatiebureau wordt opgespoord, maar dat de gebruikte methode kennelijk toch in één op de zeven gevallen tekortschiet. Bovendien is de methode weinig specifiek, met als gevolg dat heel veel kinderen (ruim 4 van de 5 dus) onnodig aanvullend onderzoek moeten ondergaan wegens een vermeende heupafwijking. Aangezien verbetering van de huidige opsporinsmethodiek op het consultatiebureau niet of nauwelijks mogelijk blijkt, zal gezocht moeten worden naar een andere methode. In een aantal West-Europese landen zijn voorbeelden te vinden van de toepassing van echografie op jonge leeftijd voor de vroege opsporing van heupafwijkingen. Nader onderzoek moet uitwijzen in hoeverre echografie ook in ons land een bijdrage zou kunnen leveren.
