Het verbeteren van de studeerbaarheid staat deze dagen hoog in het vaandel van elke universiteit. In menige faculteit komt het ene na het andere leuke initiatief van de grond. Maar wat leveren de, pak 'm beet, invoering van project- en blokonderwijs, nieuwe roosterindelingen, mentoren nu op? Stijgt de onderwijskwaliteit? Vaak wordt het aan tentamencijfers en percentages geslaagden overgelaten hierover een uitspraak te doen. Op meer fundamentele vragen, waarom werkt dit wel en dat niet, geven zij echter geen antwoord.
Al sinds het najaar 1990 werkt de VU vanuit de faculteiten aan verbetering van het onderwijsprogramma. Hierop ontstond de behoefte het management van onderwijs systematisch onder de loep te nemen. Kwaliteitsbewaking en -verbetering zijn daarvan immers afhankelijk, zo werd geredeneerd. Het project 'management review van onderwijskwaliteit' was geboren.
De management review richtte zich uitsluitend op het proces, de sturing, van bewaking en verbetering van de onderwijskwaliteit, in het bijzonder de studeerbaarheid. Hierbij valt te denken aan vragen als: Welke beleidsinstrumenten werken wel en welke niet? Welke factoren zijn remmend en welke zijn bevorderend? Concreet gaat het daarbij om bijvoorbeeld stimuleringsfondsen, de uitvoering van onderwijsevaluaties, personeelsbeleid en de verdeling van verantwoordelijkheden en bevoegdheden binnen een faculteit.
Een enquête onder onderwijsgevenden en gesprekken met bestuurlijk en ambtelijk verantwoordelijken en studenten leverden een zelfstudie op. Deze werd door een externe visitatiecommissie, met leden uit binnen- en buitenland, aan een kritisch oordeel onderworpen. Vervolgens werden de uitkomsten tijdens een interne onderwijsconferentie bediscussieerd om tot verbeteringen te komen.
Volgens Schinkelshoek heeft de management review een duidelijke bijdrage geleverd aan het proces van onderwijskwaliteitsverbetering. Maar wat de precieuze resultaten zijn blijft geheim. Daarvoor acht de VU de informatie te waardevol.
