Caesarion:
Bloemrijk proza
Ludwig Unger is zoon van twee beroemde ouders, vader is kunstenaar en moeder heeft een verleden als pornoactrice. Als hij het bevlogen verleden van zijn moeder ontdekt is dat voor hem nauwelijks te verkroppen. Ludwig, die door zijn moeder liefkozend Caesarion genoemd, naar de zoon van Cleopatra en Julius Caesar, groeit op bij zijn moeder. Ze wonen in een huisje in Oost-Engeland die aan de rand staat van een eroderend klif. Na een paar jaar is het klif zo ver afgebrokkeld dat het huisje in de diepte verdwijnt. Zijn moeder vertrekt naar Amerika om haar oude beroep, pornoactrice weer op te pakken en Ludwig reist met haar mee. Door het hele boek wordt Ludwig heen en weer gegooid tussen haat en liefde voor zijn moeder. Die gevoelens zijn bijna even groot, maar liefde - of beter gezegd, plichtsbesef - is tot zijn grote frustratie net iets groter.
Het boek ademt een geheel andere sfeer uit dan de bestseller Joe Speedboot die in 2005 verscheen. De toon van Joe Speedboot was vrolijk. Caesarion daarentegen ademt vooral ernst en neerslachtigheid uit. Na een wat moeizaam begin, waarin Tommy Wieringa uitgebreid beschrijft hoe het klif afbrokkelt, ontpopt het boek zich na een pagina of vijftig tot een meeslepende, gevoelige en soms zelfs ontroerende roman. Het boek is niet geschikt voor mensen die houden van tekst zonder enige opsmuk want Wieringa maakt rijkelijk gebruik van beeldspraak. Maar als je van bloemrijke proza houdt dan is Caesarion het boek om mee te nemen naar je zonnige vakantiebestemming.
Caesarion - Tommy Wieringa, 2009. 366 pagina's. €19,90
Rating: ***
Driftleven:
Vlot vermaak
Wie zich tijdens de zomervakantie lekker wil verliezen in een bloedstollende literaire thriller kan het boek Driftleven van Loes den Hollander maar beter thuis op het nachtkastje laten liggen. De zinderende spanning is ver te zoeken in het verhaal over Emma en Cees. Deze twee hoofdpersonen, beiden met moeilijk te doorgronden karakters, zijn oude geliefden. Terwijl Cees inmiddels gelukkig getrouwd en gesetteld is, lijkt het noodlot Emma keer op keer te tarten. Ze verliest telkens de mannen waar ze van houdt. Ook worstelt ze tegen een duistere kracht uit haar verleden. Er is iets met Emma. Dat iets krijgt een steeds prominentere rol naarmate het boek vordert. Emma laat zich echter niet van de wijs brengen. Met Cees in haar vizier en de sterke wil om hem terug te veroveren, gaat ze doelgericht de strijd aan. Maar Cees vindt haar vreemd, te vreemd voor een relatie. Een kat- en muisspel ontwikkelt zich waarbij de schrijfster je tevergeefs op het verkeerde been probeert te zetten. Sterker nog. Na het lezen van de eerste bladzijden weet je al welke kant het opgaat. Weliswaar niet tot in detail, maar onthullende ontknopingen en verrassende plots blijven uit. Pluspunt van het boek zijn de wisselende perspectieven. De hoofdstukken schetsen om beurten de belevingen vanuit Emma's oogpunt en dan weer vanuit die van Cees. Het boek leest snel en gemakkelijk weg. Goed dus voor een paar uurtjes ontspannen vermaak aan het strand, maar minder geschikt om tijdens een lange, saaie vlucht op het puntje van je vliegtuigstoel geboeid te blijven zitten.
Driftleven - Loes den Hollander, 2009, 368 pagina's. 19,95 euro. XX (XXX)
Rating: **
Het spel van de engel:
Goed behalve het slot
Af en toe verschijnt er een boek waar je naar uitkijkt, omdat de vorige titel van de auteur zo'n groot succes is. Dat geldt ook voor Het spel van de engel van Carlos Ruiz Zafón. Zijn vorige roman, De schaduw van de wind, is wereldwijd een bestseller en de verwachtingen voor het tweede deel in een vierluik over het Kerkhof der Vergeten Boeken zijn dan ook hoog.
Het verhaal begint goed met de introductie van de hoofdpersoon, de jonge schrijver David Martin. Hij krijgt heel wat te verduren in zijn leven: zijn moeder laat hem in de steek, zijn vader wordt vermoord, hij wordt ontslagen en heeft een onmogelijke liefde. Dan krijgt hij een aanbod dat hij niet kan weigeren. Een mysterieuze uitgever vraagt hem een boek te schrijven zoals nog nooit is geschreven, een boek dat de wereld zal veranderen. Vanaf dat moment belandt David in een noodlottig avontuur met hachelijke momenten. Omdat je wilt weten hoe het hem vergaat, blijf je lezen en de korte hoofdstukken zorgen ervoor dat je het boek nauwelijks kunt wegleggen en hoofdstuk na hoofdstuk leest. De omvang van de roman, meer dan vijfhonderd pagina's, is geen enkel probleem. De spanning neemt toe en de raadselachtige gebeurtenissen stapelen zich op.
Maar na zo'n vierhond honderd pagina's gaat het mis. Het laatste gedeelte wordt steeds vreemder en gewelddadiger en het einde is behoorlijk ongeloofwaardig en daardoor nogal teleurstellend. Hoewel het allerminst voorspelbaar is, hou je er toch een negatief gevoel aan over. Dat is jammer, want het grootste gedeelte van het boek laat de wereld om je heen even vergeten en wat is er nou lekkerder dan als dat tijdens je vakantie gebeurt, in een periode waarin je alle tijd hebt om te lezen.
Het spel van de engel - Carlos Ruiz Zafón, 2009, 552 pagina's. 25 euro.
Rating: ***
Kleine landjes:
Obscure landen
Karatsjaj-Tsjerkessië, Kalmukkië, Abchazië, Tsjetsjenië en Ossetië zullen bij niemand opgekomen zijn als mogelijke vakantiebestemming. Als toerist kun je deze obscure landjes in de Kaukasus maar beter mijden. Er wordt geschoten, er heerst corruptie en vrouwen schaken is er de normaalste zaak van de wereld. Jelle Brandt Corstius (1978) bezocht de regio als journalist en televisiemaker. In Kleine landjes beschrijft hij hoe hij tijdens het nationale filmfestival in Tsjetsjenië persvoorlichter Michail ontvlucht om ook dat deel van het land te zien waar de autoriteiten hem weg willen houden. In Abchazië eet de auteur rijstepap met schapenkaas, geen succesvolle combinatie, en in Noord-Ossetië zit Brandt Corstius twee dagen vast op een politiebureau omdat hij een berg filmt en een elektriciteitsmast met in de verte een koe. `Zou het in Nederland anders zijn als je in grensgebied draaide', vroeg een woedende grenspolitie.
Kleine landjes is sterk anekdotisch geschreven. Dat houdt de snelheid erin en geeft je het gevoel dat je over de schouder van de journalist meekijkt. Met open mond, want Brandt Corstius weet je blijvend te verbazen over de `kleine, wonderlijke landjes waar de tijd ergens in de Middeleeuwen stil is blijven staan, en waar de enige verandering is dat vrouwen tegenwoordig met de auto worden gestolen'.
Her en der in zijn verhalen verwijst de schrijver naar filmpjes op zijn website (www.jellebc.nl). Al lezend aan de costa heb je daar natuurlijk weinig aan, maar het is zeker de moeite waard bij thuiskomst ze eens even aan te klikken. Ze illustreren de opmerkelijke waarnemingen in Kleine landjes en ze bevestigen je keuze ook volgende zomer de Kaukasus te mijden.
Kleine landjes. Berichten uit de Kaukasus - Jelle Brandt Corstius, 2009. 170 pagina's. €14,95.
Rating: ****
