Hoe prestigieus is deze prijs?
`Het gaat om een prijs van de Europese vakorganisatie voor onderzoekers en artsen op het gebied van calcium en botmetabolisme. Zij doen onderzoek naar het ontstaan van het skelet en ziektebeelden die aangrijpen op het skelet en de behandeling. De prijs wordt jaarlijks uitgereikt aan veelbelovende jonge onderzoekers, die een eigen onderzoekslijn willen opzetten.'
En dat gaat je nu doen?
`Inderdaad. Binnen de groep van Van Blitterswijk richt ik mij op tissue engineering van het kraakbeen. Sinds maart ben ik op de UT aangesteld. Daarvoor werkte ik twaalf jaar in het Leids Universitair Medisch Centrum op het gebied van botmetabolisme. Oorspronkelijk ben ik bioloog.'
Vanwaar de overstap naar de UT?
`Hoewel ik in Leiden een goede positie had, zou het ook veel van hetzelfde blijven. Met Clemens van Blitterswijk had ik goede contacten en bovendien zocht ik een uitdaging op het grensvlak van de klassieke biologie, geneeskunde en technologie. En die is hier in Twente. Het is nog een onontgonnen gebied, maar dat maakt het juist interessant. Ik probeer nu de vertaalslag te maken van het fundamentele onderzoek naar klinische toepassingen. De technische kennis op de UT is daarbij essentieel.'
Wat maakt dit kraakbeenonderzoek zo interessant?
`Doel is om tot betere behandelmethodes te komen. Artrose, slijtage dus, van het kraakbeen is een groot probleem. Op den duur krijgt iedereen er last van bij het ouder worden. En omdat onze populatie steeds ouder wordt, wordt het probleem ook groter. Ouderen willen graag mobiel blijven, maar artrose is nog steeds niet goed te behandelen. Het eindvooruitzicht is een prothese, maar dat doen artsen liever niet te vroeg in het ziekteproces. De behandeling is vooral gericht op pijnbestrijding. Dit vertraagt de ziekte, maar neemt de oorzaak niet weg. Het doel van mijn onderzoek is om te zorgen dat de kraakbeenschade wél herstelt. Dit doen we door stamcellen in beenmerg te isoleren en aan te zetten tot kraakbeenvorming, waardoor het menselijk lichaam zelf kraakbeenschade gaat herstellen.'
Jij bent nog jong, dus zelf nog geen last van versleten kraakbeen?
`Gelukkig niet, maar mijn vader wel. Laatst kreeg ik ook nog een mailtje van iemand die iets had gelezen over ons onderzoek. Of we al wat voor hem konden betekenen, want hij kreeg binnenkort een prothese voor zijn versleten heup. Nu nog weinig, was mijn antwoord. Maar zo'n mailtje is voor onze groep een sterke stimulans.'
