Daarop veranderden de activisten hun strategie. Ze gingen zich richten op de omgeving van Huntington. De toeleveranciers. De banken en verzekeraars die Huntington van dienst zijn. De golfclub waar de directeur van zo'n verzekeraar z'n vrije tijd doorbrengt. De aandeelhouders. De beursen waar deze aandelen worden verhandeld. De buren van Huntingtonmedewerkers. De scholen en crèches waar hun kinderen zich veilig wanen. Kortom: andere mikpunten, maar nog steeds dezelfde middelen. Vandalisme, geweld en dreiging daarmee. En dat blijkt bijzonder effectief, vooral in kinderrijke omgevingen. Geen bank of verzekeraar die nog zaken met Huntington wil doen. Huntington raakt geïsoleerd.
Daar kunnen wij in Rome wat van leren. Want wij hebben ook een boodschap. Mensen hebben het recht niet om te beschikken over het leven van hun naasten. Daarom zijn we tegen abortus. En dat prediken we al jaren van de kansel, maar dat heeft dus geen effect. De kindermoord gaat ongestoord door.
Daarom gaan wij ons actieveld ook verruimen. We hebben alle katholieken opgeroepen geen geld meer te geven aan Amnesty International. Want Amnesty is voor abortus. Ook zullen we de gelovigen verzoeken geen polissen meer af te sluiten bij verzekeraars die abortus vergoeden. En als er bij zo'n verzekeraar eens een rookbom op de deurmat belandt, dan noemen wij dat een straf van God. Zijn wegen zijn ondoorgrondelijk. Maar pas wanneer de AIVD het Vaticaan op de lijst met terroristische organisaties heeft gezet, bevinden wij ons weer op de weg van Paulus.
