De faculteit EL heeft zijn personeel getracteerd op een enquête over werkdruk en arbeidssatisfactie. Met een honderdtal vragen gaat de faculteit vivisectie plegen op het welbevinden van haar personeel. Aan een apparaat wordt gemeten, dus ook aan mensen. Maar men vergeet dat een apparaat alleen werkt als de steker in het stopcontact zit, en de steker is er al jaren uit.
Plezier in het werk staat of valt met de mate waarin mensen zich verantwoordelijk voelen voor hun bijdrage aan het doel van de UT, daar komt de voeding vandaan.
Met een wat extreme vergelijking wordt misschien duidelijk wat ik bedoel. Onlangs vertelde mij een collega dat hij geen aanvraag zou doen voor de gratis door de UT beschikbaar gestelde WAP GSM. Niet omdat je er nog weinig mee kunt, maar omdat hij zich daarmee verplichte tegenover de UT. Per GSM zou de faculteit ook in zijn vrije tijd een beroep op hem kunnen doen.
Ik begreep dat niet en vertelde hem dat in de begintijd van de UT ik zelf op de campus woonde. Je at gezamenlijk met collegae en studenten in de Boerderij (waar toen nog de mensa zat, red.). Je trof elkaar in de kerk of bij de koffie daarna. Het was vanzelfsprekend dat wanneer een student een knoop van zijn jas had dat je vrouw die voor hem er weer aanzette. Tussen werktijd en privé tijd was geen verschil. Als het bij een tentamen heet weer was trakteerde je uit eigen portemonnaie op limonade. Ik vond dat destijds heel gewoon omdat ik dat gewend was in mijn ouderlijk huis waar er geen onderscheid was tussen tijd en inzet voor het gezin en tijd en inzet voor het bedrijf van mijn vader. Bij zakelijke en privébelangen was het gehele gezin betrokken.
Dat is nu uit de tijd, maar geeft wel aan wat ik bedoel wat er mis is bij de faculteit, of bij de UT of misschien wel bij elk bedrijf in deze tijd. Niemand voelt zich nog betrokken bij het bedrijf waar hij werkt en voelt zich persoonlijk niet verantwoordelijk voor het wel en wee van collegae en het bedrijf.
Je doet je werk als een machine onderdeeltje en de baas zorgt voor de smering van de onderdelen en daarom moet je ook metingen naar de arbeidsatisfactie verrichten. Dat zou niet hoeven als eenieder zich verantwoordelijk voelde en betrokken zou worden bij de besluitvorming, maar nu wordt er voor jou van bovenaf besloten en wordt je in het gareel geplaatst, dat is efficiënt.
Maar werkelijk optimale efficiëntie wordt alleen bereikt als eenieder zijn capaciteiten inzet voor het gezamenlijke doel, maar het is al lang zo dat veel capaciteiten van mensen aan de UT verloren gaan omdat niemand zich nog verantwoordelijk voelt om zijn capaciteitenin te zetten, bovendien heeft daar niemand nog oog voor.
L.P.J. Veelenturf
