Het stofje dat het immuunsysteem tot die vergissing zou kunnen verleiden, was interleukin-4, een natuurlijk voorkomende stof. Men besloot in het virus voor muizenpokken een gen in te bouwen dat hiervoor codeert. Dat virus is voor de mens onschadelijk en levert bij de muis ook niet veel meer dan een snotneus op. En het zou zich razendsnel onder muizen kunnen verspreiden.
IL-4 deed echter meer: het beschadigde ook het vermogen van het afweersysteem om virussen aan te pakken. Binnen twee dagen waren alle muizen overleden. Lees voor %muizenpokken% %pokken% en hier ligt voor de mens een potentieel groot gevaar. Reden voor de onderzoekers om na lang wikken en wegen hun bevindingen naar buiten te brengen, met het gevaar om anderen met minder scrupules op een idee te brengen. %Toch denken we dat de beste bescherming tegen misbruik een waarschuwing is%, aldus onderzoeksleider Seamark. En dat zou wel eens kunnen kloppen.