Materiekunst in de Vrijhof
Luc Hoenraet wordt tot de materiekunstschilders gerekend. Kunstenaars die het materiaal waaruit ze hun werk vervaardigen centraal stellen. De verf is geen middel waarmee je een afbeelding maakt, maar een doel op zich. Het resultaat is bijzonder.
'Lang geleden toen de mens nog jong was, kraste hij al lijnen op ruwe rotswanden diep in de aarde. De lijnen vormden tekens, de tekens kregen betekenis. De tekens werden symbolen voor bisons, mammoeten en herten.
(...) Het schrift is eruit ontstaan en bovendien hebben deze eerste tekens de beeldende kunst voortgebracht. In het werk van Luc Hoenraet komen schrift en beeldende kunst samen.' Met deze inleiding begon het openingswoord van kunsthistoricus Tine Zevenhuizen afgelopen maandag in de Vrijhof. Zij opende tijdens de week waarin 'De Belgen komen' de expositie van Luc Hoenraet, een Belgische kunstenaar wiens werken tot eind maart in het cultuurcentrum te bezichtigen zijn.
De schilderijen van Hoenraet doen in de verte inderdaad denken aan rotstekeningen. Veel bruin- en grijstinten, met zwart en hier en daar wat rood. En ook het reliëf, dat de kunstenaar bewerkstelligt door zand met de verf te mengen, versterkt het oergevoel dat de schilderijen oproepen. In zijn eerdere werk gebruikte Luc Hoenraet onder andere kolengruis, stukken touw, schroot en hout als mengstof. Niet omdat je met hout bijvoorbeeld een 'echte' boom op het doek kunt maken, maar om het materiaal zelf. De materie is geen hulpmiddel, maar een inspiratiebron en doel van het artistieke proces.
Er zijn drie aspecten die direct opvallen wanneer je de tentoonstelling in de Vrijhof bekijkt. Bijna alle schilderijen bestaan uit een licht en een donker vlak, er staat altijd ergens een kruis op en het beeld wordt vaak gedomineerd door een brede slingerende streep. Met die drie gegevens kun je je hart al ruimschoots ophalen aan symbolische interpretaties: licht en donker, leven en dood, het kruis van de dood, een slingerende levensweg, getallen die een geboorte- of sterfdatum duiden. Maar natuurlijk zijn meerdere interpretaties mogelijk. Het kruis kan ook symbool zijn voor de vier windstreken, de dimensies van ruimte en tijd en ga zo nog maar even door. En misschien is de slingerende streep alleen maar gewoon een slingerende streep en gaat het om het gebaar waarmee die streep gemaakt is.
Dit zou verwijzen naar het action painting van de Cobra-beweging: een schilderwijze waarbij de kunstenaar zijn emoties botviert op hetmateriaal en spontaniteit de kerngedachte is.
Ter gelegenheid van de Hoenraettentoonstelling heeft het Vrijhof Cultuurcentrum een catalogus uitgegeven waarin de Belgische filosoof Wilfried Allaerts in kort bestek het werk van Luc Hoenraet, de materiekunst en de symboliek 'uitlegt'. Dat maakt de expositie ook voor de onervaren nieuwsgierige leuk om te bekijken.
Luc Hoenraet, 12 februari t/m 31 maart, Vrijhof Cultuurcentrum (expositieruimte en 1e verdieping).
