De commissie die honderden aspirant-mannen introduceert in het Twentse studentenleven bestaat dit jaar alleen uit vrouwen. Nog nooit vertoond. Maar de vijf dames staan hun mannetje, al zeggen ze het zelf.
Het is de maandag vóór de thema-presentatie van de IK 2001. Vier van de vijf commissieleden schuiven aan in het Theatercafé, overleggen wie er thee en koffie gaat halen en praten en lachen druk door elkaar. Nienke Kraeima komt met de warme dranken. 'Neehee, zij wilde ook thee', zegt Ingrid Damen, wijzend naar Martine Kamphuis. 'Sorry hoor', zegt Kraeima. 'Geeft niet', zegt Kamphuis.
Dames dus.
'Er had zich maar één jongen aangemeld voor de IK', verklaart Damen. En die was te licht? 'Nou ja', aarzelen de dames. 'Eigenlijk wel.' Zodoende een club van vijf vrouwen. Die er niet onverdeeld gelukkig mee waren. 'Ben je net gewend aan al die mannen tijdens je studie, kom je in een commissie met alleen maar vrouwen', zegt Kraeima.
De reacties uit de omgeving zijn voorspelbaar. 'We moeten het dagelijks aanhoren', verzucht voorzitter Anneke Wolfs. Damen: 'De vrouwen op de UT vinden het heel leuk.' Ze demonstreert met hoge stem: "Nou meiden. Go, go, go!"
Inmiddels hebben ze er vrede mee. Een intro organiseren, daar gaat het om. En vandaag verklapt de IK tegen alle regels in, nog voor de presentatie haar bestbewaarde geheim: het thema. Dat prijsgeven kost zichtbaar moeite. 'Het heeft drie letters', doet Wolfs nog even geheimzinnig. Maar dan komt het hoge woord eruit.
'Lef.'
De rest barst los. 'Het slaat ten eerste op de intro', zegt Kamphuis. 'Je komt hier helemaal in je eentje naar toe. Je weet niet wat je te wachten staat, daar is lef voor nodig.' Kraeima: 'Maar het heeft ook te maken met hier op de UT je eigen weg kiezen, met dingen naast je studie doen. Niet dat je actief móet worden, maar we willen uitdragen dat het oké is om te doen wat je zelf wilt.' Damen: 'Je kunt het nóg breder zien. In onze hele maatschappij heb je lef nodig om je eigen weg te vinden.'
Het thema staat recht overeind. Nu het programma nog. 'Dat komt allemaal straks', zegt Wolfs. 'De activiteiten passen natuurlijk bij het thema, we gaan stoere dingen doen.'
Of de intro ook anders dan anders wordt, valt nog te bezien. Zo heel veel vrijheid heeft een intro-commissie niet. Er is een aantal verplichte nummers. 'We moeten de campus laten zien, de verschillende sportverenigingen enzo. Daar kunnen we niet omheen', zegt Damen. Wolfs: 'We gaan natuurlijk niet het wiel opnieuw uitvinden.'
Bovendien maken de eerstejaars de intro voor het eerst mee. 'Zij moeten een toffe tijd hebben.' Dat er vijf vrouwen aan het roer staan moeten de nieuwkomers niet merken. 'We letten er echt op', zegt Damen. 'Laatst hadden we iets bedacht met expressie. Expressie, expressie, dachten we toen. Nee, te vrouwelijk. Niet doen!'
Maar de tae-bo lessen van Tatjana, die zijn toch wel verleden tijd? Die komt er inderdaad niet meer in, blijkt al snel. 'Een stoere vent', peinst Kraeima, 'of iets er tussen in.' 'Een travestiet', lacht Damen. 'Nicky Nicole ofzo.'
Legt de IK zulke ideeën nog voor aan een mannelijke adviseur? 'Onze vriendjes', roepen ze. 'De jongens van de DPO zitten bij ons op de kamer', bedenkt Kamphuis. Kraeima: 'Ach, we weten zo langzamerhand echt wel wat jongens leuk vinden hoor.'
Het verzinnen van een goed programma blijkt een hele klus. En de dames hebben een naam hoog te houden. De Twentse intro trekt maarliefst tachtig procent van alle eerstejaars. Vanwaar die populariteit?
'Misschien komt het door de vrijheid', gist Kamphuis. 'Je mag hier zelf bepalen hoeveel dagen je meedoet.' Wolfs: 'Ik weet niet waarom, maar vanaf het moment dat die envelop van de UT op de mat ligt, is het gewoon duidelijk dat je meegaat.' Damen: 'Vergeet de campus niet. Je hebt een heel eigen terrein. Spring je hier in de sloot dan staat niemand vreemd te kijken.'
Ook de begeleiding is een goeie reclame, denken de meiden. Er wordt goed voor de 'kinderen' gezorgd. Vanouds fietsen na afloop van het Hengstenbal de papa's en mama's de eerstejaars naar huis. Kraeima: 'Bij mijn eigen intro wilde een huisgenoot mij per se naar het Hengstenbal brengen. Daarna zou hij weer naar huis gaan. Het schijnt dat mannen uit de omgeving weten dat er die avond bendes eerstejaars heen en weer fietsen. Vond-ie veel te onveilig.'
Damen lacht. 'Ach, hij wilde vast gewoon indruk op je maken.' 'Nou ja', bekent Kraeima. 'Uiteindelijk gingen we samen om zes uur 's ochtends weer naar huis.'
Oude intro's daargelaten, de nieuwelingen staan op 13 augustus voor de poorten. Er is nog veel te doen, de dames moeten door. Kraeima: 'Iemand anders brengt het dienblad maar weg hoor.' Toch écht vrouwen onder elkaar dus. Ze lachen. 'We lenen nog net niet elkaars lippenstift.' Kraeima, zachtjes,: 'Of elkaars vriendjes afpakken, dat doen we ook niet, hoor.'
