Denk niet dat dit alleen maar op het platteland gebeurde. In de stad lieten die zogenaamde revolutionairen uit de jaren '60 en '70 de pedofiel ook ongestoord zijn gang gaan. Daniel Cohn-Bendit schreef in 1975 dat hij als onderwijzer regelmatig kleuters op schoot nam. Dat die z'n gulp openden, z'n pik streelden, en hoe hem dat opwond. Duizenden mensen lazen het, maar niemand die er wat van zei. Nou, ik verzeker u, zo'n viezerik moet zich bij ons in de straat niet wagen. Wij timmeren hem ongenadig in elkaar. En als het nodig is verbouwen we ook nog even z'n woning. Want wij bekommeren ons wel om elkaar.
En zeg nou niet dat wij agressief zijn. Wij kunnen ons ook heel goed beheersen. Als een Duits jachtvliegtuig ons land beschiet, dan doen wij daar niet moeilijk over. Dan gaan wij ervan uit dat dat een ongelukje is. Nou, dat zouden onze ouders dus nooit hebben gedaan. Die zouden zo'n incident meteen hebben opgeblazen tot een wereldoorlog. Die zouden hun kernraketten in stelling hebben gebracht, hun kruisers de Eems op hebben gestuurd. Want die vieze vuile fascisten waren, zo bleek maar weer eens, niet te vertrouwen. Ja, dat riepen onze ouders. Maar toen diezelfde vieze vuile fascisten op klaarlichte dag onze Joodse buren kwamen weghalen, kropen onze dappere ouders muisstil weg achter hun vitrages. Ik bedoel maar, vroeger bekommerden de mensen zich wel om elkaar.
Oude mensen durven de straat niet meer op. Maar hun angst is ongegrond. Zolang ze niet Zorreguieta heten hebben ze op straat echt niets te vrezen. Zeker niet bij mij in de straat. Vorige week nog stond ik met een groepje vrienden bij de tramhalte toen we zagen hoe een oudere man werd lastiggevallen door vier mensen in uniform. Hij werd uit een tram gesleurd, omdat hij geen kaartje kon tonen ofzo. Zijn belagers wilden hem overleveren aan de politie. Nou, dergelijk fascistisch gedrag tolereren we dus niet meer. We zijn die arme man ogenblikkelijk te hulp geschoten. Met m'n klauwhamer heb ik de gezichten van die vuile fascisten even grondig verbouwd, opdat ze maar nooit meer zullen vergeten dat wij ons hier wel om elkaar bekommeren.
