Van der Linden gaat met pensioen op een moment dat hij zich nog uitstekend voelt. Het is een bewuste keuze. 'Ik wil meer vrijheid zodat ik m'n eigen tijd weer 'es kan indelen. Meer reizen, af en toe een cursus.'
Van der Linden werd in 1980 aangesteld als hoogleraar, vakgroep chemische analyse. Eind jaren tachtig kwam daar het decanaat bij, een functie die hij gaandeweg zag uitdijen tot wat het nu is: een post die zich niet of nauwelijks laat combineren met de primaire taken van een hoogleraar, onderzoek en onderwijs. 'Ik was lange tijd redacteur van een internationaal tijdschrift. Dat levert doorgaans veel materiaal op, maar als decaan valt het niet mee zelf creatief te zijn in het onderzoek. Dat heb ik dus wat laten vieren. Ik heb wel tot dit jaar onderwijs aan tweedejaars gegeven.'
Een opvolger in zijn vakgroep is er nog niet, vertelt hij. Alles was in kannen en kruiken maar de beoogde kandidaat trok zich te elfder ure terug. 'Onderzoek-minded kandidaten met een breed inzicht in het gehele vakgebied zijn lastig te vinden.'
Van der Linden kijkt met een goed gevoel terug op een periode waarin alleen het afblazen van nieuwbouw voor CT, met tevens laboratoriumvoorzieningen voor EL en TN een absolute domper was. 'Clustering was voor ons bespreekbaar, maar voor EL niet en daarom ging het mis.' Jammer, maar veel harder was de klap dat het CvB vlak voor de zomer ook een streep haalde door de nieuwbouw. 'Te duur, er was geen geld voor, heette het. Het was een totale verrassing, omdat we tot het laatste moment veel geld en energie, ook vanuit onze faculteit, hadden gestoken in goedkopere opties. Sindsdien zijn we geen partij meer in de discussie.
'Wat natuurlijk ook meespeelde was het voortijdig vertrek van Schutte. We gingen er vast vanuit dat die nieuwbouw zou doorgaan. Vandaar dat we ook niet meer investeerden in het bestaande pand, met alle achterstallig onderhoud vandien. Ik ben niet pessimistisch, maar ik heb er wel lering uitgetrokken.
'Anderhalf jaar geleden lag er een blauwdruk hoe het zou kunnen, daar hebben we als faculteit vol op ingezet. Dat is nu volledig van tafel. De geloofwaardigheid van het bestuur van de universiteit is dan toch wel in het geding, vind ik. Dat baart me wel zorgen. Erwordt constant een beroep op de mensen gedaan. Dat vergt hoog en laag nogal wat van de loyaliteit en solidariteit. Men verkijkt zich op topniveau op de rek binnen de faculteiten. Wij, CT, zijn een onderzoeksbedrijf met 350 mensen. Dat vergt specialisatie van de ondersteuning. Men vergeet wel eens dat we minder wendbaar zijn dan kleinere of andersoortige faculteiten.'
De scheidende decaan prijst de daadkracht van rector magnificus Van Vught, maar is minder gelukkig met de wijze waarop bepaalde besluiten de organisatie worden ingeperst. Bij de faculteiten is er nu eenmaal een andere cultuur. 'Doorpakken is prima, maar bekijk eerst de implicaties ervan de mogelijkheden tot implementeren.'
Van der Linden wenst zich niet tegen de veralgemenisering van de UT te keren, maar ziet wel gebeuren dat de focus, ook in de voorlichting daarover, is gericht op de nieuwe opleidingen. 'Daardoor komen de technische studies steeds minder in de schijnwerpers te staan, terwijl het toch al niet zo goed gaat met de instroom. Onze speerpuntinstituten zijn wel technisch. Er is dus sprake van een zekere onbalans. Het rare is dat we al ons handelen laten afhangen van de keuze van scholieren, die steeds minder interesse hebben voor techniek en beta-studies. In feite wordt daarmee bepaald welke richting we in Nederland uitgaan. Het tekort aan ingenieurs gaat de komende jaren dramatische vormen aannemen'.
wim van der linden: 'meer reizen, af en toe een curus.'
