Neem nu de notitie Hartslag, de beleidsvisie van het nieuwe college van bestuur. Neigt naar een souveniertje, gezien het recente uitstapje van het college naar winter-resort Davos.
Op zich pleit het voor het college dat ze er tijdens hun uitstapje aan dachten iets mee te nemen voor de thuisblijvers. Attent. Maar toch valt er veel op de wijze van handelen aan te merken. Sla er de Vinger aan de Pols-notitie van de U-Raad maar op na. Of lees de ingezonden brief Hartkloppingen.
De tegenstand lijkt vooral gebaseerd op slechte timing. Juist nu er onzekerheid is over clustervorming en decaanbenoemingen en iedereen hard werkt aan nieuwe opleidingen, major-minor en bachelor-master, moet alles weer anders. De overbekende druppel dus. Die ditmaal nogal rauw in de emmer viel.
Had het college de nota in minder roerige tijden gepresenteerd dan was er waarschijnlijk welwillender op gereageerd. Want de plannen om het academische hart te versterken zijn misschien zo gek nog niet.
Ons advies: sommige souvenirtjes moet je niet zo vlak na de vakantie uitdelen. Laat ze in de koffer. Deel ze later uit. Bereid het voor. Communiceer eerst.
'Dat had je nou niet hoeven doen', zeggen de ontvangers toch altijd.
Zorg dat ze het de volgende keer niet menen.
Arme opa
'Hoe is het met opa?'
'Het gaat. Hij heeft RSI, maar dat is hij zelf alweer vergeten.'
Volgens professor Theo de Vries, sinds enige weken hoogleraar Toekomststudies Gezondheidszorg aan de UT, kan er met behulp van ICT 400 tot 600 miljoen gulden bespaard worden op de kosten van de gezondheidszorg. In plaats van die lieve zuster Mieke van de thuiszorg staat er straks een pentium aan het bed van opa te glimmen. De negentigjarige zelf ligt met een muismat op z'n slabbetje onder de wol: dubbelklikken op morfine, en opoes spuitje wordt ergens in een mondiale havenstad ingescheept door een farmaceutische dotcom. Veertig shippingsdays later (spreek uit: leter) kan de oude man, die de brieven aan zijn kleinkinderen nog gewoon met z'n gegraveerde vulpen schrijft, z'n pakketje op het postkantoor gaan ophalen. Goedkoop en makkelijk.
De Vries baseert zich op proeven in Japan. Jaja. Oude Japanners zijn uitermate tevreden over de geboden cyberzorg, zegt de digitale dokter. De kwaliteit is tiptop en je betaalt geen cent teveel.
Mieke hoeft dus niet meer te komen. We vragen ons alleen af wat er gebeurt als opa zich straks alleen moet douchen. Z'n muis en de mat krijgt hij nog wel van zijn borst. Alleen naar de badkamer is al een heel ander verhaal. De af te leggen weg bedraagt meer dan zeven meter, dus de kans dat opa bij aankomst in de douchecel zich zijn reisdoel nog herinnert, is niet zo groot. In het mildste geval poetst hij z'n tanden. In het meest nadelige sloopt hij de wasbak eruit, want opa was vroeger loodgieter.
Maar misschien heeft hij zijn wapje mee. Kan-ie met zestien drukken op de tweeëndertig knoppen inloggen op z'n gezondheidsserver. Goedkoop en makkelijk.
