De bladen

De kilometerheffing per chip zit er echt aan te komen. Ad Valvas heeft een informaticus op de VU ontdekt, die meedraait in de denktank die Roel Pieper om zich heen heeft verzameld voor de advisering van minister Netelenbos. Al twee jaar beschikt Wiebren de Jonge over een gepatenteerde vinding, die een eenvoudig en privacyvriendelijk systeem van kilometerheffing mogelijk maakt. Voor 150 gulden wordt een chip in een auto geïnstalleerd, die het aantal gereden kilometers bijhoudt. Om te voorkomen dat er met de registratie geknoeid gaat worden (bijvoorbeeld door de kilometerteller langzamer te laten draaien) moeten de chips steekproefsgewijs gecontroleerd worden, met een laser, net als bij snelheidscontroles. Privacygevoelige informatie over de positie van de auto wordt niet verzameld, maar met behulp van dezelfde chip kan wel de 'doorstroomsnelheid' van files worden gemeten ('Als je de laatste vier cijfers van een auto aan het begin van een file opvraagt en je wacht totdat vier kilometer verder een auto langskomt met vier kilometer meer op de teller, dan is dat vrijwel zeker dezelfde auto.')

Delta duikt dieper in de bestuurscrisis op de TU Delft, die zoals bekend vorige week uitbrak. Binnen een jaar verdwijnt immers het hele Delftse college, merendeels onvrijwillig. Wat was het probleem? ' Als team functioneerde het college niet goed genoeg. Het college was het duidelijk niet altijd met elkaar eens,' aldus een wetenschapper. En over CvB-voorzitter De Voogd heet het: 'Een universiteit heeft het nodig dat iemand af en toe het bed opschudt. De Voogd heeft dat goed gedaan.' Maar: het implementeren van beleid was niet altijd de sterkste kant van De Voogd, meent een oud-rector. 'Dan moet je kunnen delegeren en faculteiten de ruimte geven voor een eigen invulling. De decanen zijn nu teveel betutteld en beknot.'

In Nijmegen is men ook bezig met de universitaire koers, meldt Vox. In het kersverse strategisch plan van de KUN wordt gekozen voor kwaliteit. 'Elke universiteit kiest toch voor kwaliteit?' vraagt de kritische Vox-journalist aan CvB-voorzitter De Wijkerslooth. Maar die vindt dat 'een misvatting.' Er zijn volgens hem universiteiten die kiezen voor de breedte (aansluiting bij het hbo), niks doen (Leiden bijvoorbeeld), of kwaliteit boven alles stellen, zoals de KUN. En als het college daar in 2005 niet in geslaagd blijkt te zijn, stapt de voorzitter dan op? 'Zo werkt dat hier niet. Ik wil per se werken in een universiteit met ambities, maar als college kun je niet meer doen dan ambities formuleren, ervoor zorgen dat mensen die delen, en links en rechts bijsturen. Het plan dat er nu ligt is van iedereen. Kom zeg, ik loop hier niet rond als de coach van Ajax.'

In Maastricht is er iets goed mis met de 'werkbeleving' van de docenten bij de faculteit gezondheidswetenschappen, meldt Observant. Bijna de helft van deze medewerkers vindt de werkdruk te hoog en een even grote groep is van plan om de universiteit te verlaten, zo blijkt uit een arbo-onderzoek. Bij de rechtenfaculteit zit het ook al niet lekker, want daar is 8 procent van het personeel ziek, twee keer zo veel als gemiddeld. Oorzaak: werkdruk. En daar weer de oorzaak van: te veel studenten. Remedie: 'Het arbeidsintensieve probleemgestuurde onderwijs verder relativeren. Of de poort op slot doen met een numerus fixus.'

Mochten de spanningen in Maastricht echt te hoog oplopen, dan biedt over een paar jaar de anti-agressiepil misschien uitkomst. Emeritus-hoogleraar Van Praag, te gast op een symposium over agressie, ziet die pil over vijf tot tien jaar op de markt komen. Bij ratten werkt hij al. 'Een kleine dosis van een bepaalde anti-agressieve stof was genoeg om van een zeer agressieve rat een vredelievend dier te maken. Een dier dat bovendien geen platgespoten indruk maakte, maar zich voor het overige normaal gedroeg.'