De oprolbare televisie komt eraan. Zo luidt de kop boven een stukje ergens in deze krant. Er is iets mis met deze kop. Grammaticaal en journalistiek mankeert er weinig aan, dat is het niet. Het zit dieper.
De kop suggereert dat er iemand op zit te wachten, op zo'n oprolbare tv. De mensheid heeft lang op een houtje gebeten, maar nu is het dan toch zover. Binnenkort kunnen we onze televisie oprollen.
Een pannenkoek, die rol je op. Of een drugskartel. Toch niet je televisie, kom nou. Zusje: 'Wie heeft de tv het laatst gehad?' Moeder: 'Heb je al bij het oud papier gekeken?' Broertje: 'Papa zit er op.'
Terug naar die kop. De oprolbare televisie komt eraan. Laat hem even op je inwerken en begrijp: we schieten door. Wie stopt de mensheid? We hebben een telefoon zonder draad eraan. Aan boord: twintig verschillende beltonen en een componeerprogramma voor de kritische luisteraar. Drie bordspelen: zeeslagje, vier-op-een-rij, reversi. Internet en een wekker. Een agenda. Leuk en aardig, maar we willen onze telefoon graag oprollen.
In hetzelfde artikeltje van die kop, daar lezen we in dat we 'dankzij dezelfde techniek' straks op ons mobieltje hele speelfilms en televisieprogramma's kunnen bekijken. De Tweede Kamer is net zover dat er een wet tegen bellen in de auto is aangenomen, en nu gaan we zappen achter het stuur. Waarom? Omdat het kan.
Het doet een beetje denken aan de toeristenindustrie. Op vakantie doe je dingen die je zonder korte broek en gymschoenen nooit zou doen. We wonen naast een museum en schuin tegenover een kerk. Naar binnen gaan we nooit. Op vakantie staan we er vroeg voor op! Dus zullen we over een paar jaar onze tv ook wel oprollen.
Tikken
De KPN neemt ons goed te grazen. Vanaf volgend jaar stopt het telecombedrijf met het sturen van 'kostenimpulsen' naar telefoontikkers. Maar da's nog niet eens alles. Vorige maand bleek dat KPN ook de gratis voicemailservice afschaft.
Een stel studenten probeert nu een alternatief te vinden voor de tikkentellers. 'Tel je Tikken', heet de Delftse ontwerpwedstrijd. Hopelijk levert die een oplossing op, want wat moeten we anders? Een specificatie van de KPN zeker? Zo'n ding kost vijf cent per gesprek. En het uitrekenen is een ellende.
'Wie heeft er naar 072-3457821 gebeld?'
'O dat nummer ken ik niet.' 'Ik ook niet.' 'Ik ook niet.'
Even bellen dan maar.
'Met Karel.'
'O, het is Kááárel.' Jongens het is Kááárel. 'Hoe is het kerel.' Da's dus weer een gesprek. Plus vijf cent.
Vóór 1 januari 2002 eisen we een alternatief. Anders moeten we zelf gaan specificeren. Telefoneren met een stopwatch. In het telefoonboek opzoeken of het gesprek binnen of buiten de regio valt. Op de kpn-homepage het tarief opsporen. Gratis weliswaar, maar erg arbeidsintensief.
Rest ons nog het voicemailprobleem. Hoe weet je of het wel joúw berichten zullen zijn die je zwaar betaald gaat afluisteren? En los daarvan, gun je de KPN, de grote tikkentellerserviceafpakker, deze extra inkomsten wel? Een antwoordapparaat is een optie, maar wel een dure. Wij schrijven daarom een ontwerpwedstrijd uit. Een variant op 'Tel je Tikken.' Slogan: 'Laat de KPN toch (s)tikken! Stel een daad. Bouw je tikkenteller om tot antwoordapparaat!'
