Vakantie
Onthullend is verder de anticipatie op de anticonceptie tijdens de vakantie. Een kwart van de vakantiegangers neemt condooms mee, maar een deel daarvan zegt van tevoren niet te verwachten dat ze tegen een vakantieliefde aan zullen lopen. Vijf vrouwelijke ondervraagden, met condooms in hun bagage, vergelijken hun voorbehoedsmiddelen met autogordels: je kunt niet zonder ze op reis gaan.
Maar het omgekeerde komt ook voor: één op de acht vakantiegangers acht een vakantieliefde wél mogelijk, maar neemt geen voorbehoedsmiddelen mee. Deze Leidenaren zetten in op een platonische liefde of slaan alle waarschuwingen over veilig vrijen in de wind.
Hmm. Een op de acht. Hadden wij ook niet acht studenten op onze vakantiepagina? Statistisch bekeken is er eentje dus erg onverstandig. Wij wensen je vanaf deze plek een platonische liefde toe.
Ruimte
Een collegelid: 'Beseffen jullie dat wij met z'n vijven dezelfde vleugel bezetten als het driekoppige college voor ons?' De vier anderen: 'Wat zijn we toch reuze efficiënt'.
Heeeeeee, denken ze dan. Als alle medewerkers nu eens efficiënt met hun ruimte om zouden gaan! Dan zouden er veel vierkante meters overblijven. Dat scheelt geld. En dat kan naar de primaire processen. Dus besluit het college om de huren te verhogen. Dat zal faculteiten en diensten bewust maken van hun ruimte en ze prikkelen om te bezuinigen op vierkante meters.
Goed idee. Chapeau!
Wij zijn ons namelijk ineens heel erg bewust van onze persoonlijke ruimte. Genieten van het wandelingetje naar de printer. Van de stappen die we moeten zetten om een collega te bereiken. Van onze gestrekte arm wanneer we de telefoon aannemen. Van de manier waarop onze draaistoel luxueus een rondje maakt zonder iemand te raken.
Straks is dat voorbij! Kom je terug van vakantie, mis je ineens een stel vierkante meters. Zit je zij aan zij met je collega's. Staan er stapelbureaus. En hoor je jezelf zeggen: 'Nee hij is er niet, hij is even van onze plek.'
Wij verlaten onze ruimte daarom niet! Blijven de zomer over. En alle weekends. Leggen een mijnenveldje aan. Laten onze huisdieren het territoir afbakenen. We wijken geen vierkante centimeter.
Waarom niet?
Omdat we de hijgende adem van de (p)reorganisatie al maanden in onze nek voelen. De hijgende adem van onze collega's kunnen we daar even niet bijhebben.
