'Ik heb expres gevraagd om in een rustige periode te schilderen. Tijdens het schilderen van mijn expositie vorig jaar in de Vrijhof werd ik namelijk af en toe een beetje simpel van de opmerkingen die passerende studenten maakten. Gelukkig zijn de reacties van voorbijgangers die mij aan het werk zien vaak erg leuk, maar er zijn er ook altijd bij die zich hardop afvragen of dit nou kunst is. Ach ja, dat heb je nou eenmaal met mijn kunstvorm. Ik hang niet even snel een schilderij aan de muur, maar gebruik de muur zelf als schilderdoek. Soms ben ik wel een paar weken in een expositieruimte aan het werk en iedereen kan daarvan meegenieten. Het Theatercafé heb ik in de zomervakantie in twaalf dagen gedaan. Ze wilden het graag voor de introductieperiode af hebben, dus dat kwam mooi uit.'
Toen Moniek Rutten na het VWO op de AKI werd aangenomen, koos ze voor de richting Monumentale Kunst. 'Mensen denken dan heel vaak dat je levensgrote kunstwerken maakt, maar dat hoeft helemaal niet. Monumentale kunst betekent dat je bij het maken van het schilderij of beeld of wat het ook maar is, rekening houdt met de ruimte waarin het wordt geplaatst. Bij het Theatercafé heb ik eerst gevraagd wat men wilde en vervolgens ben in mijn atelier gaan tekenen. Uit die schetsen zijn er twee gekozen: met muziekinstrumenten en met bubbeltjeschampagne. En het moest in felle kleuren. Voor mijn exposities werk ik eigenlijk alleen met lichtblauw, wit en soms groen. Die kleurvoorkeur is het enige wat ik nog heb overgehouden aan mijn Alice in Wonderland periode op de AKI. In de loop der jaren zijn mijn tekeningen veel helderder geworden; minder kriebelig. Ik vind wel dat je altijd moet kunnen zien wat het zou kunnen voorstellen. Niet te abstract dus. En ook geen symboliek. Ik maak kunst zonder diepgaande filosofieën', glimlacht de kunstenares, 'dat werkt heel prettig.'
Ruttens expositie van vorig jaar, in de expositiehal van de Vrijhof, is inmiddels verdwenen onder een dikke laag latex. Bij een 'normale' tentoonstelling worden de schilderijen of beelden na afloop elders geëxposeerd of opgeslagen, maar wandschilderingen kun jeniet zo gemakkelijk meenemen. 'Ja mijn werken zijn na afloop van een expositie echt verdwenen. Maar dat stoort me helemaal niet. Ik heb tenminste geen grote opslagruimte nodig. Bovendien maak ik altijd foto's en dia's, dus het is niet echt weg.' De tekeningen in het Theatercafé hebben een bevoorrechte positie; voordat die overgesausd worden, zijn we waarschijnlijk drie masterplans verder. Dus de komende jaren heeft eenieder ruimschoots gelegenheid om Moniek Ruttens werk te bewonderen.
Wandschilderingen door Moniek Rutten, opening op maandag 3 september onder het genot van een drankje dat nu ook op de wand staat: champagne, 17.30 uur, Theatercafé Vrijhof.
