Dineren in een winterharde tent. Deze vondst van UT-Catering leek de uitsmijter van het jaar te worden. Niet voor niets prijkte dit gevaarte vorige week in volle glorie op de voorpagina.
Maar de tent staat alweer op de tocht. Dinsdag begon Frans van Vught in de universiteitsraad aan de nognietgeslagen haringen te zagen: 'het college is niet voornemens ...', 'andere mogelijkheden onderzoeken ...', 'bestaande gebouwen ...'.
De nietgespannen scheerlijnen hangen er inmiddels slapjes bij. Het tentdoek kleppert. Een zuidooster giert over het ganzenveld en tilt de tent op. Winterhard of niet: een visioen verdwijnt achter de horizon.
Intussen zit Catering nog in de Bastille, met de hete adem van de Union in zijn nek. De mannen met de moker staan klaar om in maart toe te slaan. Maar die moeten zich beheersen totdat zevenduizend Batavieren eind april tijdens het slotfeest van het groots studentenestafettefestijn enig voorwerk hebben verricht. En dan gaat onherroepelijk het licht uit voor de cateraars en hun gasten.
Toch zullen ze tot februari 2003 moeten overwinteren op een tijdelijke stek. Niet in de Vrijhof, want daar zijn de gasleidingen te dun en de rioolbuizen te smal. Waar dan wel? In de WB-kantine, wordt gefluisterd. Maar daar hangt het gebouw om de paar maanden vol met waarschuwingen dat het drinkwater niet aan de wettelijke norm voldoet.
Da's lekker, voor al die mensaeters, bedrijfslunchers en zakendineerders: één keer een overdosis ongekookt leidingwater op je bord, als aanhangend vocht bij je rouwkostsalade, en de veteranenziekte maakt zich van je meester.
En omdat één veteraan zelden alleen komt, zal het niet lang duren of die winterharde tent staat er toch. Maar dan als lazaret langs de Drienerlolaan.
