Geprezen zij de visie en het invoelingsvermogen van de Student Union. Want stel, de studentbestuurders hadden zich in hun gelegitimeerde verhuisdrang niet langer kunnen beheersen en al in maart de eerste beitel in de Bastille gezet. Dan zou het parcours van de laatste Batavierenetappe er totaal anders uit hebben gezien.
De traditie wil immers dat de laatste lopers hun laatste honderden meters slingerend over de campus afleggen, met de Bastille als lonkend baken, want daarachter, op de sintelbaan, ligt de finish. De laatste etappe voert rakelings langs het gebouw, waar de fusten liggen te wachten op de Bataven die zich komen laven. Bij een vroegtijdige verbouwing van de Bastille is het niet ondenkbaar dat zelfs een ervaren Batavier het spoor bijster raakt tussen de obstakels die het vertrouwde gebouw dan inmiddels ongetwijfeld omringen.
Een shovel die in de aanslag staat om de pui te rammen is voor een beetje Batavier geen sta in de weg. Het tijdelijk toilet voor het bouwvaklegioen ruikt hij al van verre en weet hij met een sierlijke bocht te ontwijken. Een portakabin voor ontheemde kantoorbewoners neemt hij ook als ware het een horde. Vervelender zijn de brokken Speakerscorner en restanten Hap-aan-de-Tap-vloer die hem op de boulevard tot een slalom dwingen. Maar dan heb je het ergste ook gehad, denkt hij, en stuurt zijn gegeselde lichaam richting sintelbaan. Als daar een luid gejuich opstijgt, waant hij zich in het zicht van de finish. Hij veegt het zweet en bouwgruis uit zijn ogen en ziet zichzelf nog net verdwijnen in de opening van een met eters gevulde cateringtent.
